Gordelroos

Op dinsdag een vervelende zeurende pijn aan de rechterkant van mijn rug. Op woensdag komt daar een branderig gevoel op mijn buik bij. Op donderdag pijnlijke rode vlekken. Het zal toch niet… Even chatten in ‘Praat met je dokter’ en de diagnose is snel bevestigd. Ik heb gordelroos. Joehoe.

Ik baal als een stekker. Had ik nou toch maar dat vaccin gehaald… Pas nog over gehad met een vriendin. Maar ja, je kent het wel. Je neemt het je wel voor, maar het is niet het allerbelangrijkste op je lijstje en voor je het weet ben je alweer een paar weken verder en val je in de prijzen.

Ik heb gelukkig geen koorts en voel me niet ziek. Hooguit lamlendig omdat werkelijk elke beweging pijn doet. Zitten is niet comfortabel, liggen evenmin. Rechtop staan voelt eigenlijk nog het beste. Daarnaast is zo min mogelijk aan mijn kwaal denken ook een erg goed idee. Dus maak ik van de nood een deugd en ga dat noodzakelijke maar steeds weer uitgestelde karweitje doen: het welig tierend onkruid tussen de stoeptegels wegbranden. Rechtopstaand, een luisterboek (Theo in Golden) in de oren en branden maar. Op zaterdag zowat de hele dag in de achtertuin, op zondag de voortuin. Dan nog even de keukenkastjes boven het aanrecht uitsoppen.

Mijn huisgenoten kijken het met lichte verbazing (en goedkeuring) aan. Dit huishoudelijk fanatisme zijn ze niet van mij gewend. Die gordelroos kan beter niet te lang duren, dat is voor iedereen beter.