De burgers van Calais

We gaan een weekje naar Yorkshire in Noord-Engeland. Alles is tiptop voorbereid; we overnachten in Calais in de buurt van de ferryterminal, pakken de vroege boot en vermijden zo hopelijk de files rondom Londen. Zo zijn we uiterlijk eind van de middag op de plaats van bestemming. Voor vertrek nog even met onze Ollie naar de dierenarts voor de verplichte wormenpil en let’s go.

Na de overnachting in een hotel dat de beschrijving ‘gribus’ meer dan waarmaakt (maar ja, wel lekker dichtbij de haven) sluiten we vroeg in de ochtend ruimschoots op tijd aan in de wachtrij voor de ferry. Hier wacht ons een teleurstelling. De wormenpil is nog niet geldig. Die moet namelijk gegeven worden tussen 24 uur en 120 uur voor vertrek. Kwestie van niet goed lezen, want wij dachten dus binnen 24 uur voor vertrek. Super jammer, zeker als je bedenkt dat die pil eigenlijk wél op het juiste moment is gegeven, maar wij de dierenarts hebben overgehaald om de datum in het hondenpaspoort aan te passen. Dat probeert mijn man nog in zijn beste Frans uit te leggen aan de dame achter het loket, maar die boodschap komt vanzelfsprekend niet over. Zij is onverbiddelijk; we mogen niet aan boord. Gelukkig is er ook goed nieuws: ze kan ons ticket omboeken naar de ferry van 2 uur die middag.

Als we de bordjes ‘exit’ volgen, terug naar bruisend Calais, is de vakantiestemming in de auto ver te zoeken. Het miezert – het zal ook eens meezitten – en om dan zes uur stuk te slaan in een stad waar je eigenlijk niet wil zijn, is best een opgave. Eerst maar koffie met iets lekkers erbij. Als het eindelijk stopt met regenen, maken we een wandeling door Calais. We lopen door een prachtig park, bewonderen het schitterende beeld ‘de burgers van Calais’ (Rodin) en leren zo en passant nog iets over de rijke geschiedenis van de stad. Ik bekijk het positief, dit hadden we anders allemaal níet gezien. En och, wat maken die paar uurtjes nu uit.

Om twee uur ’s middags gaan we eindelijk aan boord. Die middag en avond pakken we alle files op weg naar Noord-Engeland mee met als toegift enkele omleidingen. Het is twee uur ’s nachts als we doodmoe en stik chagrijnig in bed vallen. Het was, zoals de Engelsen treffend zeggen, one of those days.