Bella!

Met drie vriendinnen ga ik een kleine week naar Italië. Eerst twee dagen Milaan en aansluitend een paar dagen naar Nesso aan het Comomeer.  Het hoofddoel van de reis is vooral veel musea bezoeken en, vooruit dan maar, misschien een paar winkels en een terrasje meepikken. Als we na een zeer lange rit (file, file, file) aankomen in ons hostel (ja, dit lees je goed) is het even acclimatiseren voor de oudjes.

In de lobby staat een DJ die een keihard geluid produceert dat we met de beste wil van de wereld geen muziek kunnen noemen. Het leeftijdsverschil met de andere gasten is minstens 30 jaar. Maar de sfeer is prettig en hé, je bent zo jong als je je voelt. En dus vertrekken wij geen spier, ondanks kleine zorgen over tot hoe laat de muziek zal doorgaan (we kunnen toch hopelijk wel slapen straks!) en het sinds 100 jaar weer bivakkeren in een stapelbed.

Na een prima nachtrust – de stapelbedden doen in niets denken aan die in de jeugdherberg van vroeger – drinken we ’s morgens rond een uur of negen een kopje koffie in de prachtige binnentuin van het hostel. Hier worden we opgemerkt door een groepje Fransen. Zéér aantrekkelijk, goed gekleed en we schatten zo rond de 30.  Ze hebben duidelijk de hele nacht gefeest en gezien het aantal drankflessen op hun tafel behoorlijk diep in het glaasje gekeken. Een van hen (de knapste naar onze bescheiden mening) komt bij ons aan tafel zitten en kijkt ons om de beurt met lodderogen aan, daarbij ‘bella’ prevelend. Nu zijn we best gevleid maar niet van gisteren. We begrijpen heus wel dat het niet (alleen) de verpletterende schoonheid van vier 60’ers die hem naar ons tafeltje brengt, maar vooral de kennelijke staat waarin hij verkeert.

En dus ontwaken direct onze moederlijke gevoelens. Dit had tenslotte qua leeftijd onze zoon kunnen zijn! “Je moet meer water drinken”, moedigt een van mijn vriendinnen de Fransman aan. “Waarom ga je niet naar bed?”, zegt de ander. “Kopje koffie misschien?”. De knapperd laat het zich allemaal aanleunen, drinkt braaf een glaasje water en vertelt dat hij 30 jaar oud is, in Bordeaux woont en makelaar is. Het ge-bella en de zwoele glimlachjes zijn ondertussen niet van de lucht. Maar als ook zijn vrienden aanstalten maken zich bij ons te voegen, besluiten wij dat de hoogste tijd is om op te stappen. Bonne journée et au revoir!

Als we een uurtje later vertrekken zien we de Fransman in de lobby, duidelijk zoekend naar iets of iemand. “Misschien zoekt hij ons wel”, zegt mijn vriendin nog. Dan zweeft zijn blik onze kant op en glijdt over ons heen. Geen enkele blik van herkenning. We zijn weer een illusie armer.

Foto: Combo Hotel Milano