You never walk alone

Op maandag naar Nijmegen voor het ophalen van het startbewijs van onze 3^e Vierdaagse.

Blaren op de tong praten op het parkeerterrein, want we hebben een andere auto en dus ander kenteken dan aangemeld.

Hartkloppingen omdat je loopmaatje bij de startbalie haar e-ticket niet in de mail kan terugvinden en je pas na vijf bange minuten realiseren dat het óók in de 4-Daagse app staat.

Uitgebreid lunchen (één wijntje kan toch wel?) en dan lekker shoppen als voorschot op het behalen van de finish op vrijdag.

Nog effe een drankje doen als net ‘Highway to Hell’ door de luidsprekers schalt. Voorteken?

De laatste bus missen (ja, die ging dus al om zes uur!!!) en daarom maar met een Uber naar de parkeerplaats.

Aan chauffeur Hamza uitleggen dat we toch echt 40 km per dag lopen is en niet 40 km in totaal.

Gastvrij onthaal bij mijn schoonzusje in Heteren en na de aspergesoep en salade vroeg naar bed.

Om half vijf de wekker, bordje havermout naar binnen proppen, boterhammen smeren en let’s do it!

Net als voorgaande jaren die aangeschoten studenten die ‘Respect’ in je oor toeteren. Negeren die hap.

Profiteren van de unieke kans om in vier dagen tijd je kennis van het hele Nederlandse smartlappen repertoire bij te spijkeren. En dat op maximaal geluidsniveau.

Na 10 km genieten van een goede echte barista koffie van Peeze (Tijd voor een korte Peeze)

Die bovenbenen werken totaal niet mee vandaag.

Wat lief dat je schoonzus wéér met lekkers langs de kant staat.

Zo gaat ie goed, zo gaat ie beter, alweer een kilometer.

Na 39 km de hongerklop. Het ternauwernood redden tot de finish dankzij twee cola, twee dextro’s en een banaan.

Al om acht uur uitgeteld naar bed. Als dat maar goed gaat.

Geen oog dicht doen.

De volgende morgen weer om half vijf die rotwekker.

De spierpijn in de bovenbenen is bijna niet te harden.

Regen. Jammer van die net aangeschafte regencape die nog op de slaapkamer ligt.

Lesje geleerd van de vorige dag: elk uur iets eten en een Isostar tablet in mijn waterfles.

Heerlijk die watermeloen, tomaten, komkommerschijfjes, snoepjes, koeken en talloze hapjes die je onderweg krijgt aangeboden.

De kuiten beginnen nu ook danig op te spelen.

Lang leve paracetamol.

Gigantische drukte in de dorpen. Muziek (of wat ervoor doorgaat) op standje ‘doof’.

De Zweedse militairen zien er dit jaar het aantrekkelijkst uit vinden we.

Je opnieuw afvragen waarom je dit überhaupt doet en toch de ene voet voor de andere blijven zetten.

Superblij zijn als de echtgenoten op woensdagavond aankomen en manlief voor een heerlijke maaltijd zorgt.

Na de kuitmassage van je man om half tien naar bed.

Grote meid zijn de volgende morgen, weer die havermout naar binnen werken en wandelschoenen aan.

Steeds minder puf hebben om mee te zingen of te klappen op de muziek.

Liever doorlopen dan pauzeren omdat je niet meer overeind komt en het opstarten verschrikkelijk veel pijn doet.

En wat hebben we weer een geluk met het weer.

Bij binnenkomst op donderdag beseffen dat we nog maar één dag hoeven te lopen en dat even vieren op het Gelderlandplein onder het genot een alcoholvrij biertje en de onvermijdelijke snoeiharde muziek.

Leuk gesprek met andere lopers over lopen (what else?)

Eindelijk die vriendin treffen waarmee we al drie dagen proberen af te spreken.

De benen niet meer kunnen strekken vanwege ongelooflijke pijn in de kuiten.

Eenmaal thuis een pleister van je hak afrukken en daardoor die hele grote blaar opentrekken. En de laatste etappe is 42,5 km.

Daar de halve nacht van wakker liggen.

Om half 5 aan de slag met Compeed en wandelwol. Opgeven is geen optie.

Om half zes vol goede moed bij de start aankomen en aansluiten bij een mega wachtrij. Dat biedt dan wel alle ruimte voor een mooi gesprek met twee pensionado’s uit Brabant.

Helemaal klaar zijn met de 4-Daagse. Driemaal is scheepsrecht. Tegen elkaar zeggen dat dit echt 100% de laatste keer is (net als Andre Hazes dat ook zingt).

In de rij voor de koffie een jonge vrouw die er mentaal totaal doorheen zit moed inspreken (help je jezelf ook mee).

Je man bellen en vragen of hij alsjeblieft je slippers meebrengt naar de finish, zodat je je schoenen geen seconde langer dan nodig hoeft aan te houden.

Met vier onbekende vrouwen plassen achter een elektriciteitshuisje terwijl de meute aan de andere kant voorbijloopt.

Aanhaken bij drie meiden uit Eindhoven, uit volle borst meezingen met hun (enigszins foute) afspeellijst en zo bijna ongemerkt een km of zes wegstappen.

Onder luid gejuich over de speciaal aangelegde pontonbrug bij Cuyk en dan 2 km verder in Mook eindelijk dat koffietentje met die heerlijke cappuccino waar we al de hele dag naar uitkijken.

Waaat? Vanaf hier nóg 14 km?

Vanaf dat moment om de tien minuten op de 4-Daagse livestream kijken hoe ver het nog is.

Eindelijk dan de Via Gladiola. Hartverwarmend onthaal door tienduizenden mensen.

Nu nog maar vier km.

Party crashen op de Via Gladiola omdat je denkt dat daar een vriendin woont, maar het blijkt een vriendin van die vriendin te zijn. Wel een lekker pilsje gescoord.

Het derde kruisje ophalen en ongelooflijk trots zijn dat we het ondanks alle pijnen en pijntjes hebben gehaald.

Op naar het Gelderland plein. Echtgenoten ontmoeten, schoenen uit, slippers aan, biertje in de hand en met tranen van blijdschap meebrullen met Lee Towers: You neeever walk alone!