Koffie?

Koffie?

Het is niet dat we per se zin hebben in alwéér de 4-Daagse. Maar het samen trainen is zo gezellig! Twee weken voor de start is van het samen lopen nog amper iets gekomen. En daarom gaan we op een bloedhete zondag al vroeg in de benen om de Limburgse heuvels te bedwingen.

Na een paar uur wandelen hebben we verschrikkelijk veel zin in koffie. Uiteraard in de wijde omtrek geen koffietentje of restaurant te zien. Dan doemt na een paar kilometer een camping op. Ook hier geen koffie want het restaurant is nog potdicht. Teleurgesteld vervolgen we onze weg, de camping over. Net als we het terrein aflopen, ziet mijn loopmaatje een cafeetje dat zo te zien net opengaat.

Op het terras stalt een grote, enigszins gezette kale man de stoelen en tafeltjes uit. Wij ploffen neer en bestellen twee cappuccino’s. De man kijkt ons verbouwereerd aan en zegt dat hij helaas geen cappuccino heeft, maar ons wel een gewone filterkoffie kan aanbieden. Mmm. We kijken elkaar aan. Filterkoffie is nog altijd beter dan geen koffie. Dus ja graag. Of we er ook een banaantje bij willen? Een banaantje? Bij de koffie? Gekke combinatie. Dus nee, vriendelijk bedankt, die banaan laten wij aan ons voorbijgaan.

Ondertussen vangen we vanuit het pand nieuwsgierige blikken op. Af en toe komt iemand naar buiten, die ons dan beleefd een hand geeft en zich voorstelt. Allemaal behoorlijk apart hier. Binnen zien we een paar lange tafels waar zo’n twintig mannen en vrouwen druk pratend aan het ontbijt zitten.

De man brengt twee kopjes koffie, trekt een stoel bij en komt bij ons aan het tafeltje zitten. Hij transpireert nogal en ziet er moe uit. Zeker zware avond gehad gisteren, vraagt mijn vriendin, die niet graag een blad voor de mond neemt. Laat geworden, zegt hij. Flink gedronken? Nou nee hoor, antwoordt de man. Geen druppel. Niemand. Zie je, wij zijn allemaal ex-verslaafden.

Euh, ex-verslaafden? Waar zijn we hier? Is dit wel een café?

De man lacht. Nee, eigenlijk niet, wij hebben dit huis voor het weekend gehuurd. Dat doen we elk jaar. Is altijd erg gezellig, we sporten, doen allerlei activiteiten en natuurlijk praten we veel. Vanmiddag komt zelfs een BN’er over zijn verslaving vertellen. Op onze vragende blik zegt hij beslist, nee, ik mag helaas niet zeggen wie.

Maar jullie zijn hier van harte welkom hoor, stelt hij ons gerust nadat wij ons uitgebreid hebben verontschuldigd. Nog een koffie dan maar? Nou graag! Er ontspint zich dan een gesprek over alcoholverslaving, hoe het sluipenderwijs begint en voor iedereen op de loer ligt. Drukke baan, een paar wijntjes per avond, een glaasje meer in het weekend… stress, wat tegenslagen, nog maar een glas extra. Met als gevolg een faillissement, gestrand huwelijk. Enfin, vul zelf maar in.

Na nog wat uitleg over het 12-stappenplan (je weet nooit waar het goed voor is) nemen we na een half uur enigszins beduusd afscheid.

Een fijn gesprek dat veel stof tot nadenken biedt, prima koffie, een schone wc en allebei een banaan in de tas voor onderweg. Daar kan geen koffietentje tegenop.