Juf Margo

Afgelopen donderdag stond ik voor de klas! Voor het eerst van mijn leven. Ik was uitgenodigd om groep 8 van een basisschool in Heerlen iets te vertellen over het beroep journalist. Nu ben ik natuurlijk geen ‘echte’ journalist, maar ik weet wel veel te vertellen over interviewtechnieken en het schrijven van artikelen. Precies dat gaan we die middag met de kinderen bespreken en oefenen.

De Wegwijzer is een zogenaamde IMC Basisschool. Leerlingen van groep 7 en 8 krijgen twee jaar lang elke week onder schooltijd twee uur les van gastdocenten. De gastdocenten leggen uit wat hun vak inhoudt, waarom ze ervoor gekozen hebben, wat ze er leuk aan vinden etc. De bedoeling is het blikveld van de leerlingen te verruimen door ze kennis te laten maken met verschillende beroepen. Vooralsnog gebeurt dat vooral op scholen in wijken waar kinderen minder mogelijkheden hebben om hun talenten te ontdekken of ontwikkelen. Een nobel doel, toch?  

Ik bereid de les goed voor maar zie er toch een beetje tegenop. 27 kinderen in groep 8 twee uur lang zoet houden? Lijkt me een hele uitdaging. Maar ik heb me voor niks zorgen gemaakt. De kinderen zijn gemotiveerd en goed bij de les. Ze houden mij ook scherp trouwens, want ik krijg veel vragen op me afgevuurd.

Zo zit in mijn presentatie een foto van een vrouw die op het strand op haar laptop werkt. Of ik dat vaak doe? Uh, nog nooit gedaan, moet ik bekennen. Waarom zit die foto erin dan? Ik leg uit dat ik veel vrijheid heb en mijn werk eigenlijk overal kan doen. Mmm, interessant, zie ik ze denken. Of ik veel verdien? Of ik vaak in het weekend moet werken? Of ik wel eens domme vragen stel? Ik antwoord: “heel veel en trouwens, domme vragen bestaan niet”, en ze kijken me ongelovig aan. Als ik een dia toon met de basisbenodigdheden van een journalist (pen, papier, computer en telefoon), steekt een jongetje zijn hand op. “He juf, heb je geen WIFI nodig dan?” “En klanten dan, die heb je toch zeker ook nodig?” zegt een ander. Klopt als een bus jongens. Even vergeten.

Na mijn introductie gaan we oefenen. Ik leg het verschil uit tussen open en gesloten vragen. Alle kinderen knikken. Duh, dat weten ze al lang. Welke vragen ze dan moeten stellen? Ze buitelen over elkaar heen met de antwoorden: wie, wat, waarom, waar, wanneer en hoe! Allemaal prima. We gaan aan de slag. De kinderen interviewen elkaar met de bedoeling dat ze daarna een kort artikeltje schrijven. Ik loop rond om ze te helpen. Dit onderdeel komt een beetje moeilijk op gang. “Hoezo moet ik hem interviewen, ik ken ‘m toch al?” Of “Hij wil me niks vertellen, want ik heb er niks mee te maken, zegt hij”. Tja. Even improviseren en snel wat tips ‘omgaan met lastige interviewkandidaten’ aan de les toegevoegd.

Soms begrijp ik iets niet. Als de juffrouw vijf keer klapt en de hand opsteekt, moet iedereen stil zijn. De kinderen steken allemaal hun hand op ten teken dat ze het begrepen hebben. Ik denk dat ze hun vinger opsteken om een vraag te stellen en wijs iemand aan. Ze kunnen hun lachen niet houden. De sfeer is opperbest. Ze vinden me een beetje een rare juf, maar volgens mij kan ik er wel mee door.

Aan het einde van middag evalueren de kinderen de les. Ze mogen complimentjes uitdelen. Ik krijg er ook een paar. Kijk, daar kan ik mee thuis komen. Behalve een leuke middag, heeft deze les mij ook iets anders opgeleverd. Tijdens de voorbereiding ervan heb ik weer eens nagedacht over het ‘waarom’ van mijn beroepskeuze, zoveel jaren geleden. Ik overweeg regelmatig of het niet eens tijd wordt voor iets anders, maar na deze middag weet ik weer precies wat er nou zo leuk is aan mijn vak. Voorlopig ga ik nog wel even door.