Suikerpot

Na de verhuizing van mijn ouders naar een verpleeghuis heb ik hun ‘zondagse servies’ gekregen. Het is bijna 60 jaar geleden vlijtig bij elkaar gespaard en nog helemaal compleet. Tientallen borden, dek-, brood- en vleesschalen, botervlootjes, juskommen, koffie- en theepot en niet te vergeten melkkannetje en suikerpot. Ik bewaar er goede herinneringen aan, want het was altijd feest (meestal Kerstmis) als het uit de kast kwam.

Het servies is door de jaren heen gekoesterd en met uiterste voorzichtigheid behandeld. Nu staat het opgestapeld in verhuisdozen en weet ik niet wat ik ermee moet. Mijn man vindt het lelijk (hij heeft een punt) en ruimte in de kast is er eigenlijk niet. Naar de kringloop? Voelt niet goed. Ik stel de beslissing uit en zet de dozen zolang in de kelder. De ontbijtbordjes promoveer ik tot gebaksbordjes en de suikerpot krijgt een plekje in de keuken.

Meteen de eerste dag valt het suikerpotje kapot. In drie scherven ligt het op de keukenvloer. Ik vloek. GVD! Goed dat mijn moeder dit niet ziet. Ik voel me schuldig. Waarom ben ik ook altijd zo onhandig? Ineens is het een zaak van levensbelang om die suikerpot te lijmen. Ik spring meteen op de fiets om bij de Karwei een tube secondelijm te kopen. Het lukt zowaar om het ding te repareren. Als je er niet op let, valt het (bijna) niet op, maak ik mezelf wijs. Tegelijkertijd vraag ik me af waar ik me eigenlijk zo druk over maak.

Diep in mijn hart weet ik het natuurlijk wel. Het stoort mij dat het tastbare leven van mijn ouders nu in verhuisdozen in onze kelder staat, in de kringloopwinkel ligt, of nog erger, ergens op de vuilstort. Hun hele bestaan in een paar middagen ontmanteld. Hoe triest is dat? Ineens staat dit lelijke suikerpotje symbool voor de vergankelijkheid van het leven, van hún leven. De suikerpot heb ik – in elk geval voorlopig – van de ondergang gered. Hoe onbeduidend ook, een beetje troost geeft het toch.