Hostel

Na een weekje rondtrekken door Maleisië arriveren we op vrijdagmiddag, na een lange reis met trein en ferry, in Georgetown, de woonplaats van mijn zoon. Zoonlief gaat naar zijn vriendin en ik heb een hotel geboekt in het historische centrum van de stad. We spreken af elkaar die avond te treffen. Eigenlijk best lekker om even alleen te zijn na 24/7 op elkaars lip te hebben gezeten.

’s Avonds ontmoet ik voor het eerst de vriendin van mijn zoon. Zij is zenuwachtig, ik vind het ook best spannend, maar het klikt.  Ze moet die avond werken in het plaatselijke hostel en vraagt of ik zin heb om langs te komen. “Pfff, dat weet ik niet hoor. Ik haal de gemiddelde leeftijd wel flink omhoog”, zeg ik bedenkelijk. Dat feit valt niet te ontkennen, maar is volgens zoon en vriendin echt totaal geen probleem. Iedereen is benieuwd mij te ontmoeten. En dus klim ik een uurtje later de steile trap op naar bar en terras van het EZ Social Hostel in Georgetown. De ontvangst door eigenaar Shane en manager Melissa is inderdaad hartelijk. Een gin-tonic – de eerste van vele – wordt aangerukt.

Om eerlijk te zeggen is dit mijn eerste bezoek aan een hostel ooit. Wat ik zie, bevalt me wel. Relaxte sfeer. Mooie, jonge mensen. Ik raak aan de praat met een man die al 3,5 jaar onderweg is. Of hij niet af en toe eenzaam is, vraag ik hem. Hij kijkt me verbaasd aan. “Die vraag heeft nog niemand me gesteld. En ja, ik ben soms wel eenzaam. Dan ga ik terug naar plekken waar ik me thuis voel en blijf daar een paar weken hangen. Zoals hier in Georgetown.”

De avond vordert, de gin-tonics laten zich smaken. Ik doe mee aan een kaartspel met als resultaat vijf gin-tonics gratis in the pocket. Poeh poeh, het is hard werken hier. Die vijf ga ik echt niet meer redden en dus benutten we een deel van mijn prijs om de barrekening van mijn zoon te vereffenen.

Als het om 12 uur stil moet zijn in de bar, het is tenslotte een hostel waar mensen proberen te slapen, word ik uitgenodigd mee te gaan op kroegentocht. Het leeftijdsverschil is inmiddels geen issue meer, wat dat betreft doen een paar gin-tonics echt wonderen. Dus ja, túúrlijk ga ik mee op kroegentocht. Nog een cocktail (iets met Blue…) en een shotje verder, zijn we beland in een karaokebar. Het is echt een avond voor eerste keren, want ik ben nog nooit in een karaokebar geweest.

Het einde van het liedje (en de avond) is dat ik een microfoon in mijn handen gedrukt krijg en – samen met zoonlief – The River van Bruce Springsteen vakkundig verkracht. Er zijn – voor zover ik weet – geen beelden (meer) van dit onvergetelijke optreden. De opnamen die de vriendin van mijn zoon heeft gemaakt, heeft hij van haar telefoon verwijderd, zo verzekert hij me de volgende dag. “We stonden gigantisch voor paal”, zegt hij somber. Zeg dat wel.