KLM bus

“Ik heb het mezelf gemakkelijk gemaakt”, vertel ik mijn man. “In plaats van de trein pak ik de KLM bus naar Schiphol. Qua timing komt het perfect uit. De bus vertrekt om 14.55 uur vanaf station Maastricht en dan ben ik rond zes uur op Schiphol, precies drie uur voor de vlucht naar Kuala Lumpur. Véél relaxter dan met de trein.” “Goed idee”, zegt mijn man.

Een week eerder komt onze jongste zoon met de mededeling dat hij van plan is de komende jaren in Maleisië te blijven. Het geplande halve jaar backpacken zit erop, maar terugkomen ziet hij voorlopig niet zitten. In de stad Georgetown, op het eiland Penang, heeft hij een meisje ontmoet, hij is erg happy en ja, daarom dus.

Nou dat weer.

Onze oudste twee hadden mij al op het nieuws voorbereid, toch komt het behoorlijk binnen.  De afgelopen zes maanden heb ik onze jongste amper gemist, nu valt zijn afwezigheid mij ineens zwaar. “Waarom ga je ‘m niet opzoeken?”, zegt mijn man. Ja, waarom niet eigenlijk, bedenk ik me. Als onze zoon mijn komst óók een goed idee vindt, is de vlucht naar Kuala Lumpur snel geboekt. En nu dus ook de KLM-bus.

Op de dag van vertrek brengt mijn man me ruim op tijd naar het station. De bus staat er al, wel op een ander parkeerterrein dan ik dacht. Vreemd. Er is een slagboom, met de auto komen we het terrein niet op. “We wachten maar even, hij zal zo wel naar het andere parkeerterrein vertrekken”, zegt mijn man. En ja hoor, een paar minuten later start de bus en rijdt van het parkeerterrein af. Maar ho ’s even, hij slaat links af, richting de snelweg. Hè, dan is ie te vroeg vertrokken! Of komt er nog een andere bus? Ineens ben ik bloednerveus en bel voor de zekerheid met de KLM Servicedesk. Ik krijg een vriendelijke man aan de lijn die helaas ook géén idee heeft. Hij belooft met de buschauffeur te bellen. De klok tikt door. Na een minuut of vijf krijg ik het bericht dat dit dé bus was. Vertrektijd niet 14.55 maar 14.30 uur. De buschauffeur is jammer genoeg niet bereikbaar. De vlammen slaan me nu uit. “Aan de telefoon zeiden ze 14.55 en dat staat ook op mijn ticket”, snauw ik tegen de aardige man. Hij snapt er ook niks van en adviseert ons om heel snel naar Maastricht-Aachen Airport te rijden, want daar is ook nog een stop. Om 14.55. Ik kijk nog eens goed op mijn ticket. Oeps…

Plankgas naar MAA. Vanaf de snelweg zien we de bus nog staan. “We halen het wel”, zegt mijn man. Maar nee hoor, bijna bij het vliegveld, komt de bus ons tegemoet gereden. Shit!!!!! Dan blijkt in mijn echtgenoot een wegpiraat te schuilen! Op de verkeerde weghelft (!), toeterend en met knipperende lichten, rijdt hij de bus tegemoet, om pas vlak ervoor weer naar de rechter weghelft uit te wijken. Wow! En het werkt! De bus stopt. Wij stoppen. Ik spring uit de auto, ruk mijn koffer van de achterbank en trek een sprintje. Een normaal afscheid zit er niet meer in. De chauffeur is gelukkig zo vriendelijk mij nog toe te laten. Van de spanning heb ik nu wel verschrikkelijke pijn in mijn linkerschouder. De KLM-bus, echt een super relaxte manier om je vakantie te beginnen.