Pieterburen – Pietersberg 

Na zeven jaar zit ons Pieterpad-avontuur er op.  Gestart in Pieterburen in juni 2016 staan we dan (eindelijk) met een best wel euforisch gevoel op het eindpunt op de St. Pietersberg. We hebben het gefikst, bijna 500 km in 26 etappes. 

Of nou ja, in ons geval 27.

Als de eigenaar van de B&B in Hellendoorn ons op een zonnige zaterdagochtend naar het beginpunt in Ommen brengt, rijden we toevallig langs het hotel waar we een paar maanden eerder verbleven. “Dat was een leuke plek”, zeggen we nog tegen elkaar. De eigenaar van de B&B kijkt ons wat bevreemd aan. Je ziet haar denken: “Wat zijn dit voor oenen”? Pas op het station in Ommen, dat ons ook al zo bekend voorkomt, valt het kwartje. Deze etappe liepen we al! Eén lichtpuntje, vorige keer liepen we de route in omgekeerde richting. Dan zie je de dingen toch van een andere kant.

De geplande route Sleen-Schoonloo neemt ook al een onverwachte wending. Dat krijg je als je blind een koppel volgt dat – denken wij – ook het Pieterpad loopt. Met zeer ferme pas nog wel. Pas als we na een km of vijf snelwandelen het stel uit het oog zijn verloren, en we dus weer op eigen navigatie zijn aangewezen, ontdekken we na lang turen op de kaart dat we niet Sleen-Schoonloo maar Sleen-Coevorden lopen. Maakt niet uit, daar moesten we toch een keer naartoe.

Dan was er nog iets met lang wachten bij de verkeerde bushalte, een drie kwartier durende zoektocht naar de geparkeerde auto, zoeken naar het pontje over de Rijn dat we niet hoeven te nemen, verkeerde afslagen en verder gewoon regelmatig de weg kwijt. Als je het zo leest, is het eigenlijk een wonder dat we er (maar) zeven jaar over hebben gedaan. 

Het weer dat vaak wel maar niet altijd meewerkt. Van extreme hitte in Groningen, bittere kou en snijdende wind in Holten tot een waterballet in Venlo en omstreken. Beperkt en omslachtig openbaar vervoer en dus maar overgestapt op taxi’s (je bent een luxepaardje of je bent het niet). Autopech. Tekenbeten en af en toe spierpijn. Logeren in dorpen waar we nog nooit van hebben gehoord (zeg nou zelf, wie kent Erm?). Ontdekken hoe mooi Nederland is. Museumbezoek in Groningen, Assen, Gorssel en Ruurlo. Een opdringerige B&B-gastheer. Slapen in een bedstee. In het wandelkloffie aan de wijn en van de bar soepel doorschuiven naar het diner. Soms op chic eten (zolang het maar niet te ver lopen is…). Heel veel plezier samen en af en toe – uiteraard – wat chagrijn (we blijven tenslotte vrouwen en die moeten af en toe iets te mekkeren hebben). 

Uiteindelijk staan we daar toch maar mooi met z’n zessen op de St. Pietersberg. Ideeën over de volgende langeafstandswandeling zijn er al volop. Maar nu nog even niet.