Fietstour

‘Da is unne romanschrijver’, zegt de Vlaamse deelnemer aan de fietstocht door Rome tegen haar vriendin. Ik zit naast het tweetal in de brede vensterbank van een gigantische Versace-zaak vlak bij de Spaanse trappen in Rome. Al vertellend wijst zij op onze zoon, die sinds een klein half jaar toeristen op de fiets door Rome gidst. Vandaag fietsen wij mee met de 3,5 uur durende ‘Highlights-tour’. Ik spits mijn oren.

“Vinden jullie het erg als ik niet vertel dat jullie mijn ouders zijn”, zegt onze zoon voor aanvang van de tour. “Dat vind ik namelijk ongemakkelijk.” Wij vinden dat helemaal prima en dus rijden wij incognito samen met een stuk of twaalf andere toeristen onder zijn leiding langs Romeinse bezienswaardigheden. Het is erg leuk hem hier zo bezig te zien, volledig op zijn gemak en met een goed verhaal vol humor en leuke anekdotes. Stiekem gloeien wij van trots. 

Ondertussen begint het sommigen wel op te vallen dat wij ons anders gedragen dan de gemiddelde deelnemer. Mijn man rijdt consequent achteraan om de groep bij elkaar te houden, als er onderweg een fiets stuk gaat, is hij er als de kippen bij om het euvel te verhelpen en tijdens de pauzes bewaakt hij de fietsen. Ik geef iedereen die het horen wil tips over restaurantjes en bezienswaardigheden die niet tijdens de tour aan bod komen. Ja, deze groep krijgt echt waar voor zijn geld. 

Natuurlijk leg ik ook mijn oor te luisteren om te horen wat iedereen van de tour vindt, zodat we straks mogelijk nog wat nuttige tips aan onze zoon kunnen overbrengen. 

In de Versace-vensterbank kom ik volop aan mijn trekken. De Vlaamse dame praat honderduit tegen haar vriendin. Ze heeft onze zoon goed uitgehoord. “Hij doet dit werk omdat hij met het schrijven nog te weinig verdient”. “Hoe heet ‘m dan van achteren, kunnen we ‘m al kennen?” vraagt de vriendin zich af. Daar moet de vrouw het antwoord op schuldig op blijven. “Da moet ik nog effekes vragen.” Ik bijt op mijn tong. En passant krijg ik nog te horen dat onze zoon zich heel gelukkig voelt in Rome (dat wisten we al) en voorlopig niet aan terugkeren denkt (dat dachten we al). 

De laatste stop is Largo di Torre Argentina, tegenwoordig beter bekend als het kattenforum (er wonen 80 katten) maar toch vooral historisch van belang als de plek waar Julius Caesar werd vermoord door (ook gij) Brutus. Daarna storten we ons met z’n allen voor de laatste keer in het krankzinnig drukke verkeer. Als ik bijna word geraakt door een auto roept onze zoon in een reflex ‘Pas op mama!’. Verbaasde gezichten draaien zich in mijn richting. Betrapt.