Daar zit ze dan, mijn moedertje. Ze slaapt vrijwel continu en frummelt aan een theedoek. Af en toe een onsamenhangende tekst. Dan ineens alert, om na hooguit een paar minuten weer weg te zakken.
Na een wegraking, (vermoedelijk) een herseninfarct of tia, een blaasontsteking plus nog wat onduidelijke kwalen is ze in een paar weken tijd enorm afgetakeld.
Tot half juli gaat het – ondanks Alzheimer en afasie – best redelijk met haar. Haar geheugen is weliswaar slecht, maar toch weet ze ons regelmatig te verrassen met wat ze nog wél weet. Ze herkent ons altijd, informeert naar de kinderen en is blij verrast als die af en toe eens op bezoek komen. Ze kan gesprekken, mits we duidelijk en niet te snel spreken, redelijk goed volgen. Wel lukt het steeds minder goed om zelf iets te vertellen. Dan wordt ze boos. “Vroeger”, zegt ze dan, “Vroeger wist ik alles en nu weet ik niks meer. En dat is erg, weet je dat?”
Dat lijkt me inderdaad verschrikkelijk. De omstandigheid waarin mijn moeder zich nu bevindt, is precies de situatie die ze niet wil en waar ze jaren bang voor is geweest. “Voor mij geen verpleeghuis”, heeft ze me meer dan eens verteld. Dan ging ze ter illustratie in een stoel hangen, met de ogen dicht en de mond open. Nee, zo wilde ze er absoluut nooit bij zitten. Een euthanasie- en niet-reanimeren-verklaring worden opgesteld en getekend. Ze is gerust, alles is goed geregeld.
Het loopt anders. De aftakeling komt in kleine stappen. Bij elke stap terug, is het even slikken, waarna toch altijd de acceptatie volgt. “Zo lang het zo blijft…”, hoor ik mijn vader nog zeggen.
Nu zit mijn moeder daar, in een stoel met de ogen dicht en de mond open. Fysiek krabbelt ze na een paar weken met flinke koorts, veel valpartijen en lichamelijke ongemakken weer op. Ze eet en drinkt weer, ze loopt af en toe stapje voor stapje met de rollator naar de badkamer. Ze reageert op instructies en vragen, hoewel de antwoorden nergens op slaan. Moet ik blij zijn? Ik weet het niet. Ik ben vooral verdrietig, want ik weet, zo heeft ze het nooit gewild.
Nogevendit.com 
Ach lieverd, ik leef met je mee! dit is zo verschrikkelijk voor haar maar ook voor jullie allemaal. XX
LikeLike
Och Margo wat erg, ik krijg er kippenvel van….heel veel sterkte 💞
LikeLike
Oefff Margo, deze intense woorden raken me enorm. Komen binnen!
Ik leef met je mee. X
LikeLike
Wat verdrietig Margo. Bij het lezen van je stukje krijg ik een knoop in mijn maag en voel het verdriet. Mijn moeder verging het helaas precies zo en je voelt je machteloos. Maar je bent er voor haar! Sterkte.
Groetjes, Lidewij
>
LikeLike
Lieve Margo, wat een intens en triest proces en wat voel je je dan machteloos …
Ik leef met je mee, heel veel sterkte!
LikeLike
❤️❤️❤️ ik voel met je mee
LikeLike
Wat een teer beeld over je moeder weet je te beschrijven. Oud worden is vaak een indringend proces zowel voor degene zelf , als voor de betrokkenen. De vraag die mij bezig houdt is of dit lijden enige zin heeft ? We worden gedwongen zeer heftige emoties in de ogen te kijken dat wel. Of zijn het gewoon de natuurwetten? Vooralsnog kies ik ‘voor zoeken naar de betekenis’ waarop nog geen antwoord komt.
LikeLike