No perro

Onze camper staat weer voor de deur en dat brengt herinneringen naar onze allereerste vakantie met het ding naar boven. In 2013, óók geen beste zomer.  

Het plan is om twee of drie weken ergens in Noord- of Midden-Frankrijk te kamperen. Het is koud en regent, maar dat deert ons niet want hé, we hebben een camper! ’s Morgens op de iPad even zoeken naar zonniger gebieden, inpakken en rijden maar. Zo zakken we steeds verder af naar het zuiden om uiteindelijk uit te komen in Barcelona, op een camping een kleine 20 km ten zuiden van de stad. Te ver om met kinderen en hond te fietsen, maar gelukkig stopt vlakbij de bus naar het centrum.

De volgende morgen staan wij met gezin plus hond bij die bushalte. Bij het instappen, worden we tegengehouden. ‘No perro’, zegt de chauffeur. No perro? Huh, hoezo? We zien in de gauwigheid nergens een bordje dat honden verboden zijn. Verbouwereerd stappen we weer uit. Die chauffeur had zeker een hekel aan honden, denken we dan nog. Bij de volgende bus herhaalt het ritueel zich. ‘No perro’. Een passagier wijst naar de hond en roept ‘caja, caja’. Aha! We begrijpen dat de hond wel in een kooi vervoerd mag worden. 

Tja, laten we die nou toevallig net vandaag niet bij ons hebben.

Mijn man komt op het briljante idee om de hond dan maar in zo’n grote blauwe Ikea-tas te vervoeren. Die hebben we namelijk wél bij ons. Snel naar de camping om de tas op te halen en weer terug naar de bushalte. Als de bus eraan komt, doet mijn man de tas open en ik zet de hond erin. 

Tot zover de theorie, want de hond denkt daar héél anders over. 

Hond in tas, hond uit tas. Hond terug in tas, hond wringt zich weer vrij. Dat herhaalt zich een paar keer.

Met veel moeite lukt het om in elk geval het achterlijf van het tegenstribbelende beest in de tas te krijgen en houden. Zijn voorpoten liggen op de schouder van mijn man. De buschauffeur strijkt over zijn hart. Het is niet helemaal volgens de regels, maakt hij ons duidelijk, maar vooruit dan maar. We kopen een kaartje en kiezen een staanplaats in het midden van de bus. 

Terwijl we nog staan na te hijgen van alle inspanningen, valt ons op dat het wel erg lang duurt voordat we vertrekken. Er hangt een ruzieachtige sfeer. Boze passagiers en giftige blikken in onze richting. O jee. Na een paar minuten staan we met perro en al weer buiten om de bus voor de derde keer na te kijken. 

Dat we uiteindelijk toch in Barcelona zijn gekomen, is te danken aan de overredingskracht van de receptionist van de camping. Die heeft werkelijk de blaren op zijn tong gepraat om een taxi te regelen die ons mét perro wilde vervoeren. Hoe we terug zijn gekomen? Tja, daarover misschien een andere keer.