Tenen leed

De eerste week na de 4Daagse is het raadzaam om even niet te wandelen en het lichaam rust te gunnen, zo lees ik op de 4Daagse website. Een advies dat mij uit het hart gegrepen is, want ik kan niet eens wandelen. Mijn rechter grote teen is weer/nog steeds ontstoken en kwelt mij de hele dag. Normale schoenen kan ik niet aan.

Zo komt dat ik op zondagmiddag in feestelijke kledij naar een verjaardagslunch van een vriendin ga, met Teva-sandalen aan mijn voeten. Nu vind ik Teva-sandalen oké voor de vakantie, maar daarbuiten, euh nee. Voor de zekerheid heb ik mijn teen dik verbonden zodat de gastvrouw en gasten meteen zien, dat dit een absoluut noodgeval is en dat ik die lelijke dingen in normale omstandigheden nooit, maar dan ook nooit zou aantrekken. 

De dagen daarna gaat het steeds slechter met die teen. Ik kan het dekbed niet op mijn voet hebben, ik kan geen sokken verdragen, laat staan schoenen. Alleen dus die Teva’s. Een paar keer per dag in de Badedas werkt totaal niet, is zelfs contraproductief heb ik het gevoel. Op dinsdag besluit ik de truc van onze dochter (zwachtelen en 24 uur nathouden) nog maar eens toe te passen. Dit keer helaas zonder resultaat. Integendeel, ik spring tegen het plafond van de pijn.

Dan toch maar naar de huisarts die mijn rode gezwollen teen bestudeert en mij hoofdschuddend aankijkt. ‘Heb je hiermee de 4Daagse gelopen?’ Ik knik bevestigend, zeg stoer dat ik er nauwelijks iets van heb gevoeld en dat het pas na de 4Daagse veel erger is geworden. En passant doe ik haar nog de gouden tip van onze dochter aan de hand. Kunnen andere patiënten daar hun voordeel mee doen! Met een licht verbijsterde blik zegt dat ze daar nog nooit van heeft gehoord. Haar advies: niet meer doen. Nou zeg, graag of niet. 

Lang verhaal kort, ik krijg antibioticazalf mee en daarmee moet de ontsteking binnen een aantal dagen weg zijn. 

Die teen is overigens nog tot daar en toe. Als ik op zondag op de weegschaal ga staan om te kijken hoeveel ik ben afgevallen na 160 km lopen, geeft die een kilo meer aan! Hoe kán dat? Dan schiet het me te binnen: spieren hè!