Op naar Via Gladiola (2)

Gastvrij onthaal bij ons gastgezin; mijn zwager en schoonzus in Heteren. Eten en op tijd naar bed. 

De wekker om 4.15u. Snel aankleden, bordje havermout naar binnen werken. Boterhammen, krentenbollen, energierepen en hardgekookte eieren in de heuptas en gáán. 

Om kwart voor zes uitgezwaaid worden door hordes studenten die met hun bierkegel ‘respect’ in je gezicht blazen. 

High-fivend en zingend de stad uit. 

Midden in de deinende mensenmassa op de Waalbrug ineens heel gelukkig zijn. 

Lopen, lopen, lopen.

Geen zin hebben in die ellenlange rijen voor de dixi’s en dus maar een eindje van de weg achter bomen en struiken plassen.

Genieten van het feest in de versierde dorpen onderweg.

Voor de eerste keer ‘Ons moeder zeej nog, doe da nou nie, maar ik deej da toch’ horen. 

Het leuk vinden dat er zoveel militairen meelopen. Want a) ze hebben een goed tempo, b) ze hebben goeie muziek bij zich en c) ze zien er errug aantrekkelijk uit. (Deze dames hebben hun ogen niet in hun zak zitten). 

De eerste blaar op 20 km. 

Het wel jammer vinden dat buren/straten/wijken niet samen muziek draaien in plaats van allemaal iets anders en dan zo hard mogelijk. 

Op dag 1 de hongerklop krijgen met de finish in zicht. Kippenvel, koude rillingen, misselijk en echt niet meer verder kunnen. 

Opgeven is geen optie! Dus: jezelf met veel moeite bij elkaar rapen, in het eerste het beste café een groot glas cola leegdrinken én jezelf trakteren op een lekkere cappuccino. 

De volgende morgen de vroege start (5.45u) niet halen, maar wel net voor de late starters (6.45u) het parcours oprennen met (heel eventjes) nauwelijks mensen voor je. 

Weer die studenten die ‘Je kunt het, kanjer’ in je oren toeteren.  

Medelijden hebben met de buren van Nijmegenaren met gi-ga geluidsboxen op volle sterkte in hun voortuin. 

Denken dat je een stevig tempo hebt en continu links en rechts worden ingehaald. 

Lesje geleerd en elk uur iets eten en drinken. Lange leve al die mensen met bakken komkommerschijfjes, tomaatjes en worteltjes, koeken en peperkoek, appels en pruimen, dropjes, hardgekookte eieren, borrelnoten, chips en zoute stengels. 

Honderden, duizenden kinderen in alle leeftijden met uitgestoken handjes langs en op de weg. High-five! (Veel slappe en kleffe handjes)

Elke pauze met de benen omhoog

Steeds minder gêne voelen om te wildplassen. Kiezen voor bomen/struiken steeds dichter bij het parcours (elke meter telt). 

Lekker kletsen onderweg maar het ook heerlijk vinden om een paar uur lang amper iets te zeggen.

Pijnlijke voeten.

Je afvragen of pauzeren eigenlijk wel goed is omdat je a) na een pauze niet meer overeind komt en b) nog meer pijn hebt.

Een paracetamol nemen. Of doe er maar meteen twee.

Voor de duizendste keer ‘Ons moeder zeej nog, doe da nou nie, maar ik deej da toch’ horen. 

Gigantische drukte in sommige dorpen waardoor je als een slak vooruitkomt. 

Handen tegen de oren vanwege de keiharde muziek. 

Wandelaars die tegen een wildplassende politieagent/wandelaar roepen dat de boete 140 euro is!

Koffie en plassen bij een lieve vriendin langs de route. 

Pijn in bovenbenen, kuiten, schenen, billen die niet meer te negeren is. 

Paracetamol.

Je afvragen waarom je dit überhaupt doet en toch doorlopen. 

Superblij zijn als de ‘fanclub’ van echtgenoten op woensdagavond aankomt. 

Ondanks goede voornemens toch wijn drinken omdat het zo gezellig is. Iets te laat naar bed gaan. 

Daar de volgende ochtend om 4.15u best wel spijt van hebben.

Grote meid zijn, havermout naar binnen werken en wandelschoenen aan.

Een beetje ergernis over die studenten die daar voor de derde dag straalbezopen op de weg staan en ‘jij kunt dit’ etc. roepen (doe ’t zelf man/vrouw!)

En doorrrr. 

Atemlos, Leef, Bloed, zweet en tranen, Dancing Queen, Seks met die Kale, Wie heißt die Mutti von Niki Lauda en Laat de zon in je hart inmiddels wel vaak genoeg gehoord hebben. 

In elk dorp zonder nadenken voor de zoveelste keer de handen in de lucht gooien en klappen op de maat van de muziek. 

Voor de tigste keer zeggen dat we zo’n geluk hebben met het weer. 

“Hé, de meisjes uit Maastricht!” (dit komt uit de mond van de ‘dame uit Didam’ die we de eerste ochtend in de pendelbus ontmoet hebben). Didam en Maastricht still going strong. 

Alweer een energiereep naar binnen werken.

Weinig meekrijgen van de pracht van de Zevenheuvelenroute vanwege alle campers langs de weg. Gelukkig voelen we de zeven heuvelen wel in de benen.

Een wandelaar die zich luid boerend een weg baant door de mensenmassa (of had hij misschien een lichte vorm van Gilles de la Tourette?). 

De slappe lach krijgen.

Het zo lief vinden dat je beide schoonzussen de moeite nemen om twee ochtenden met koffie en lekkers langs de kant te staan.  

Voor de tienduizendste keer ‘Ons moeder zeej nog, doe da nou nie, maar ik deej da toch’ horen en het nu echt niet meer uit je hoofd krijgen.

Tranen in je ogen krijgen als je aan het einde van de derde dag in Nijmegen onder luid applaus een helemaal wit versierde wijk binnenloopt, waar iedereen in het wit is gekleed.

Een galmende stem: “Hier is ie dan, de Limocello” en je je heel erg moeten bedwingen om zo’n glaasje niet in een teug naar binnen te gooien. 

Bij binnenkomst op donderdag beseffen dat je nog maar één dag hoeft te lopen en daar dan wel een glaasje op drinken.

De fles shampoo in de douche op je toch al pijnlijke grote teen laten vallen. 

Tot je schrik ontdekken dat de laatste etappe 42,5 km is. Dat ménen ze toch niet!

Weer iets te laat naar bed en de halve nacht bezorgd wakker liggen over de vraag of je nog wel voldoende Compeeds en wandelwol hebt. 

Ja dus. Tenen, hakken en voetzolen beplakken/inpakken en gáán.

Om half zes vol goede moed Nijmegen uitlopen. 

Wéér die studenten, pfff. 

Geen hardgekookt ei meer kunnen zien. Idem: energierepen, Liga Evergreens en krentenbollen.

Het ineens helemaal gehad hebben met die 4Daagse. Wie verzint dit? 

Serieus overwegen om de zanger van ‘Os moeder zeej nog, doe da nou nie, maar ik deej da toch’ aan te klagen. Wat een kutnummer. 

Niet meer vreemd opkijken als een wildvreemde vrouw naast je komt zitten achter een boom, sorry zegt en haar onderbroek omlaag trekt. 

Nog maar 5,7 km naar de finish! 

Een mentale klap krijgen als dat niet blijkt te kloppen en het een uur later nog 5 km is. 

Op 4 km voor de finish van je echtgenoot die een bos gladiolen in je handen gedrukt krijgen. Je bent er bijna! Foto moment en daarna even traantjes. 

Wat is die St. Annastraat in Nijmegen lang zeg! 

Fris gewassen en geschoren militairen in schone tenues komen het parcours op. Oplopen met een militaire kapel en de Koninklijke Marine geeft broodnodige afleiding. 

Duizenden, nee tien- of misschien wel honderdduizenden duizenden mensen gillend en zingend langs het parcours. Dus zo voelt een renner van de Tour de France zich. 

In de drukte je kinderen ontwaren. 

Meer tranen. 

Nog 1,5 km. 

Nog meer mensen. Langs de weg, op de balkons en zelfs op de daken. Ongelooflijk. 

Het regent inmiddels pijpenstelen. Regenjas toch voor niet voor niets al die dagen meegesleept. 

Eindelijk de finish. 160 km zit erop. Godzijdank.

Wat staat dat kruisje goed zeg! 

En nu aan het bier!