Hadrian’s Wall Path

Dag 1 Aankomst in Newcastle upon Tyne

Een paar uurtjes tijd om Newcastle te verkennen. Nog sokken kopen, een extra broek én schoenen (“je kan echt niet de hele dag én avond in dezelfde schoenen lopen!”). Daarna het eerste het beste terras op, want de zon schijnt! De cocktails zijn 2 voor 1, en als echte Nederlanders zeggen we daar natuurlijk geen nee tegen. Vrolijk stappen we om vier uur in de trein naar Carlisle.

Dag 2 Bowness-on-Solway – Carlisle (25 km)

We zijn er klaar voor! Na een stevig ontbijt zet de taxi ons af in Bowness-on-Solway. We kijken uit op de Ierse zee. Het lunchpakket in de rugzak, waterflessen gevuld, een foto maken en daar gaan we. Met de (nogal frisse) wind in de rug in ganzenpas door pittoreske dorpjes. Pas (al?) na 10 km. de eerste Compeed. Na 15 km de tweede en derde. Onze lunch verorberen we in een soort bushalte langs de weg, een koffietentje of restaurant is nergens te bekennen. ’s Middags ploeteren we door zompige weilanden vol koeienstront. “Kijk uit dat je niet met je bakkes in de prikkeldraad valt”, waarschuwt onze oudste zoon en wijst op een losliggend stuk draad. Hij heeft het nog niet gezegd of ja hoor, daar ga ik. Weliswaar niet met mijn gezicht in de prikkeldraad, maar wel languit in de modder. Vanuit mijn ooghoek zie ik onze dochter heel erg haar best doen om niet keihard te lachen. Het is geen gezicht, dat snap ik ook wel. Dus tja, wat doe je dan. Lachen!

Dag 3 Carlisle – Walton (22 km)

Rond een uur of half 10 laten we Carlisle achter ons. De niet ingelopen schoenen beginnen hier en daar danig te knellen maar – het moet gezegd – onze kinderen houden zich taai. We plakken nog wat pleisters en met papieren zakdoekjes worden pijnlijke plekken beschermd tegen de schurende schoenen. “Goed voor de mindset”, vindt de een. “Als je goed doorloopt, voel je die blaar niet eens”, zegt de ander. “Gewoon een podcastje opzetten”, zegt de derde, “dan denk je er niet aan”. En zo is ‘t. De wandeling is geweldig. Licht heuvelachtig, mooie vergezichten. Heel, heel, heel veel schapen mét lammetjes. Het is koud, het regent af en toe, maar het deert eigenlijk niet. Verkleumd arriveren we rond de middag voor een uitgebreide lunch (mijn man is jarig!) in Irthington. Daarna nog een paar uurtje lopen naar Bunkhouse ‘Florries on the Wall’ waar we net voor een gigantische regenbui arriveren. We hebben het bunkhouse helemaal voor onszelf. Gastheer Joss schenkt de biertjes en kookt. Al rond negen uur verdwijnen we een voor een in onze stapelbedden waarin we als roosjes slapen.

Dag 4 Walton – Once Brewed (29 km)

Het is weer droog! Na het beplakken van de blaren, het betasten van spieren waarvan we niet wisten dat we ze hadden en een uitgebreid ontbijt, zijn we klaar voor een pittige wandeling door Northumberland National Park. Hier bevinden zich de best bewaarde delen van de muur van Hadrianus. Het is behoorlijk koud en na een half uur begint het weer flink te regenen. “Omarm de regen”, zegt mijn man. “Dan heb je er geen last van.” En dat klopt helemaal. Na een uurtje of wat klaart het alweer op. Met de zon op het gezicht beklimmen we de ene na de andere heuvel (die na verloop van tijd voelen als hele hoge bergen) over afwisselend steile paadjes, gladde rotsen, brede graspaden en kleine waterstroompjes. Dit is waarvoor we zijn gekomen. We hebben er stevig de pas in en maken (volgens Google Maps) goede vorderingen. “Het is nog maar ongeveer een uur lopen”, zegt onze dochter rond een uur of twee. Om drie uur: “Ik schat nog ongeveer een uur.” Onze middelste zoon, die inmiddels erge pijn aan zijn hielen heeft, vindt het niet meer lollig. “Hoe ver is het nou nog?” “Nog veertig minuten”, schat mijn man. “Google geeft wel de afstand, maar niet de hoogtemeters aan.” “Nou zeg dat dan!” De laatste kilometers zijn zwaar, maar we zijn allemaal voor vijf uur binnen bij herberg Twice Brewed in het plaatsje Once Brewed waar we de biertjes en snacks laten aanrukken!”

Dag 5 Once Brewed – Chollerford (27 km)

We hebben een uitvaller. Onze middelste zoon kan niet meer lopen vanwege de blessure aan de hielen. Hij regelt een lift naar hotel St. George in Chollerford, de rest vertrekt voor opnieuw een lange wandeling door de natuur. Vandaag is het terrein weliswaar vlakker, maar op sommige plekken moeilijk begaanbaar vanwege de vele regen die is gevallen en de ongelijke ondergrond. Er staat bovendien een snijdende wind die het lopen bemoeilijkt. Het is ijskoud. We verheugen ons alvast op het hotel dat – zo heeft mijn man beloofd – veel luxer is dan de voorgaande dagen. Zwembad! Sauna! Pooltafel! We kunnen niet wachten. Eenmaal aangekomen blijkt dat de term ‘vergane glorie’ heel erg van toepassing is op het St. George. De kozijnen kunnen wel een verfje gebruiken, de vloerbedekking is dringend aan vervanging toe en het stucwerk bladdert hier en daar af. Het begrip ‘service’ is bovendien nog niet helemaal tot het personeel doorgedrongen. We zijn in een aflevering van Fawlty Towers beland! Het avondeten is niet te doen; slappe frietjes, eten dat in de jus drijft, een deegbal die voor pizza doorgaat. We krijgen de slappe lach. De ober – die wij ervan verdenken dat hij óók de kok is – snapt er niks van dat de borden nog bijna vol terug naar de keuken gaan. Als mijn man en ik na het eten nog even een koffie drinken in de bar, komt onze zoon met een bedrukt gezicht naar ons toe. Er is een probleem. Hij is een schoen kwijt! Hij had zijn wandelschoenen voor de deur van de kamer gezet en een daarvan is nu spoorloos. De receptie begrijpt het ook al niet… Dit hebben ze nog nóóit meegemaakt! Na een hilarische speurtocht met het gezin door het hele hotel vinden we de schoen verstopt achter een muurtje. Wie de grapjas was, zal voor altijd een raadsel blijven.

Dag 5 Heddon-on-Wall – Newcastle (17 km)

Het ontbijt in St. George doet gelukkig niet onder voor het avondeten. We happen met lange tanden wat geroosterde boterhammen en fruit uit blik weg en stappen dan in de taxi die ons afzet in Heddon-on-Wall. De jongste heeft vandaag een verplicht college en pakt met zijn geblesseerde broer de bus naar Newcastle. Met zijn vieren lopen we de laatste etappe. De zon schijnt, de wandeling loopt grotendeels langs de rivier de Tyne. Onderweg een kop koffie bij het clubhuis van de plaatselijke roeivereniging. Al om half twee lopen we Newcastle binnen. Piece of cake! Als afsluiting champagne en lunch bij een Italiaans restaurant. “Het was veel leuker dan ik had verwacht”, bekent onze jongste zoon. “Hier moeten we een traditie van maken”, vinden we allemaal. “Volgend jaar een weekje naar Rome lopen?” We zullen het zien. Eerst nog even nagenieten van Hadrian’s Wall.