Wandelweekend

Het weekend stond al maanden met potlood in de agenda, want zou waarschijnlijk toch niet doorgaan. Maar dan een paar weken geleden plotseling de versoepelingen. “Dames, we kunnen tóch gaan, wie gaat er mee?” Met tien vrouwen gaan we enigszins last-minute een weekendje naar de Eifel om te wandelen. Een huis is snel gevonden. Het is een kwestie van wijn en levensmiddelen inslaan, de auto’s indelen en joehoe. Monschau, here we come!”

Bij aankomst blijkt de villa die we hebben geboekt meer weg te hebben van een jeugdherberg. Met goede douches en bedden, dat dan weer wel. En in de woonkamer een lange eettafel die we snel gezellig maken met meegebrachte theelichtjes. De vrijdagavond brengen we lachend, pratend, etend en drinkend door. Ja hoor, doe mij ook nog maar een glaasje wijn! Het is weer als vanouds. Dat blijkt ook de volgende ochtend bij de bespreking van het dagprogramma. “Waaat? 17 kilometer, nee hoor, dát gaan we toch zeker niet doen! Dat kán ik niet eens! Ja hallo, we zijn hier toch om te wandelen?” Wat verbijsterde blikken over en weer. O ja vergeten, zo ging het voor corona ook altijd.

Na bestudering van kaarten en routebeschrijvingen valt de keuze op een wandeling van dik tien kilometer. Prima te doen, zelfs met nieuwe heupen, artroseknieën en -tenen en andere gebreken. Na het gebruikelijke ‘wat doe jij aan?’ blijkt iemand de jas vergeten. Het vriest buiten. Geen nood, uiteraard hebben wij allemaal ruim voldoende kleding in de koffer, dus met geleende spullen kan ook deze vriendin warm ingepakt aan de wandel.

De zon schijnt volop en de wandeling voert ons door het pittoreske Monschau, via soms pittige beklimmingen naar prachtige vergezichten. Al is het ‘maar’ 10 kilometer, we doen er zowat de hele dag over. Het tempo is er zo langzamerhand wel uit, die 17 kilometer hadden we inderdaad nooit gered. Aan het eind van de middag een welverdiende glühwein op een terras in hartje Monschau. “Zeg we nemen er toch wel een paar porties friet bij hè? Met mayonaise. Drie of vier porties? Vier! Mmm, ik hou niet zo van glühwein maar deze is lekker zeg! Nog maar eentje doen dan? En zullen we ook nog wat friet bijbestellen? En extra mayonaise!”

Ietwat rozig komen we weer aan bij onze ‘villa’ waar we het borrelen voortzetten en ons realiseren hoe we leuk we het samen hebben. “Zullen we volgend jaar een hele week gaan? Naar Ibiza! Of het Comomeer? Maar eerst naar de sneeuw toch?  Een hele week?! Kunnen we dat aan denk je? Dan hebben we wel een extra kamer nodig waarin we ons om de beurt kunnen terugtrekken als het nodig is hahaha.” Weer thuis komen de eerste appjes met plannen voor het volgende uitstapje al binnen. Niets zo leuk als voorpret en plannen maken. Maar nu eerst even bijkomen van twee dagen in de Eifel.