De laatste keer

Mijn vader moet voor longonderzoek naar het ziekenhuis in Maastricht en mijn moeder besluit dat ze met hem meekomt en tijdens de onderzoeken gezellig bij mij thuis blijft. Mijn man vergezelt mijn vader dan bij zijn ziekenhuisbezoek. Zij verheugt zich. Ik zie er als een berg tegenop.

Allebei mijn ouders zijn inmiddels zeer slecht ter been en kunnen bijna niets meer. Ze hebben moeite met opstaan, met lopen en weer gaan zitten. Elk wc-bezoek is een onderneming op zich en ik zie op tegen ‘ongelukjes’ en valpartijen. Mijn vader is al dagen zenuwachtig voor de lange rit en de onderzoeken. “Wat moet ik daar nog?” verzucht hij. Maar afbellen vindt hij ook geen optie, dus ik haal ze op vrijdagochtend op. Rond lunchtijd arriveren we in Gronsveld.

Met drie man sterk – onze zoon is speciaal een dagje eerder uit Leuven teruggekomen – hijsen we eerst mijn vader en dan mijn moeder uit de auto. Aan de keukentafel een worstenbroodje met een kopje koffie. Er is weinig tijd dus zo snel als mogelijk naar de wc en dan opnieuw gesjor om hem weer in de auto te krijgen. Het is eigenlijk geen doen, maar het lukt. Ik breng ze naar het ziekenhuis, waar het hele circus weer opnieuw begint, en rijd dan naar huis om mijn moeder gezelschap te houden.

De onderzoeken in het ziekenhuis vallen alleszins mee. Omdat mijn vader zichtbaar vermoeid raakt, is de verpleegkundige zo vriendelijk verschillende afspraken te vervroegen zodat hij eerder klaar is. Ik kan ze een uur vroeger dan gepland ophalen, laat mijn man weten. Om vier uur zitten we, opgelucht dat het weer achter de rug is, bij ons thuis aan een kopje koffie.

We eten vroeg. Een biefstukje met frietjes voor mijn vader, daar heeft hij al maanden zin in. Bereid door zijn kleinzoon nog wel. Met een glaasje wijn. Maar de wijn vindt hij niet lekker en het biefstukje smaakt ook al niet. Hij is bek- en bekaf. Met een wit weggetrokken gezicht zit hij aan tafel. Na een paar hapjes is hij klaar. “Ik wil naar huis.” 

Bij vertrek kijken ze allebei nog eens goed om zich heen. “Dit was de laatste keer”, zegt mijn vader. Ik realiseer me dat hij gelijk heeft. Terwijl ik ze voor de laatste keer uitzwaai slik ik mijn tranen weg.