Mary Trump

Afgelopen weekend heb ik Mary Trump ontmoet. Of nou ja; zij zat op een podium en ik in de zaal. Later kocht ik haar boek als cadeautje voor mijn man en dat heeft zij gesigneerd. We hebben zelfs een paar woorden gewisseld. Met een plexiglasplaat ertussen maar toch. Ik complimenteerde haar met haar bijdrage in de discussie eerder op de dag. Zij vroeg wat ze in het boek moest schrijven.

“Please write something nasty about your uncle”, vroeg ik haar. “Because my husband hates his guts!”. Ze lachte hartelijk en schreef ‘For Robert, let’s keep up the fight’. Was ik ook blij mee. Mary Trump was een van de sprekers tijdens de jaarlijkse Nexus-conferentie in Amsterdam en ik was onder de indruk van haar verhaal. Zij sprak over de staat van Amerika en hoe het toch in godsnaam mogelijk is dat iemand als haar oom Donald president is geworden (en misschien weer gekozen wordt in 2024…).  

Op de terugweg in de trein naar huis, ben ik begonnen haar (tweede) boek (Het Amerikaanse trauma; de afrekening met vier jaar Trump) te lezen. De grootste democratie ter wereld is in de ogen van Mary Trump helemaal geen democratie. Althans niet als je niet tot de witte geprivilegieerde groep behoort. Amerika is volgens haar een getraumatiseerd land en die trauma’s dateren terug tot de ontstaansgeschiedenis; de genocide op de inheemse bevolking, de slavernij, de systematische achterstelling van de Afro-Amerikaanse bevolking die tot op de dag van vandaag voortduurt. Zo heeft Amerika 250 jaar lang toegewerkt naar een racistische president als Donald Trump.  

Ik ben eigenlijk best wel verbijsterd door wat Mary Trump beschrijft. Want ja, natuurlijk weet ik dat er sprake is van diepgeworteld racisme in Amerika. Maar eerlijk gezegd niet hoe dat tot in de kleinste haarvaten van de samenleving is verankerd; in wetgeving, in onderwijs, in huisvesting, in rechtspraak, in infrastructuur en ga zo maar door. Dat maakt de meeste zwarte burgers feitelijk kansloos. Volgens de schrijfster (in het dagelijks leven traumapsycholoog) is er alleen maar hoop voor Amerika als het land onder ogen ziet dat racisme geen heilzame weg naar de toekomst is en bereid is bijbehorende acties (zoals bijvoorbeeld herstelbetalingen) te ondernemen. Er is in elk geval géén hoop als oom Donald in 2024 opnieuw president wordt, zoveel maakt Mary wel duidelijk.

In de recensies over het boek lees ik dat het in essentie een wraakboek is. Wraak op Donald en de familie Trump. Dat kan best zo zijn, maar het is wel erg meeslepend geschreven. En als zelfs maar de helft waar is, hou ik mijn hart vast. Ik kan er dan ook maar één ding over zeggen: “Mary, keep up the fight”.