Koud achterwerk

Afgelopen vrijdag gaan we wandelen. Ons geplande Pieterpad-uitje is gecanceld vanwege de stijgende besmettingen bij ons in de buurt. Het is toch een eind rijden met z’n allen in een auto en we zouden ook overnachten. Het voelt niet goed. Dus dan maar een wandeling in eigen regio.

Na een klein uurtje wandelen de eerste koffiepauze op een verwarmd terras. Eerst even de coronapas laten zien. Niets vermoedend grijp ik in mijn tas. Hé, waar is mijn telefoon? Ik weet toch echt zeker… Dan realiseer ik me dat mijn telefoon nog in de houder in de auto staat. Nee hè.

De uitbater is vriendelijk maar beslist. Als ’t aan hem zou liggen… Maar hij heeft al twee keer controle gehad… Het zou zowel voor hem als voor mij in de papieren lopen… Ik heb er alle begrip voor. Koffie bestellen kan gelukkig wel. Dus daar zit ik dan. Op het muurtje aan de rand van het terras, mijn handen warmend aan de koffie. Mijn vriendinnen een paar meter verder onder de warmtelamp.  

Bij het volgende restaurant ga ik het gesprek niet eens aan. Ik zwaai mijn vriendinnen goeiedag en koop bij de plaatselijke groenteboer een salade die ik alleen, zittend op een bankje in het dorp, op eet. Vreemd, zo zonder telefoon. Want, niet even de tijd doden door de NOS-app te checken, geen mails lezen, geen muziek luisteren, geen appjes sturen, geen spelletje doen. In plaats daarvan stilte. Ik staar wat voor me uit, kauwend op de sla, gezicht in de zon, uitzicht op het Heuvelland. Eigenlijk zo slecht nog niet.

Omdat mijn telefoon óók mijn klok is, heb ik geen idee van de tijd. Langzaam loop ik terug naar het lunchrestaurant. Ik ben veel te vroeg en wacht op een stenen muurtje de rest van de lunch geduldig af. Ik voel de kou langzaam optrekken. De coronapas beschermt dus niet alleen tegen corona maar ook tegen een koud achterwerk.  

Foto: ANP