Oorlog

Het is oorlog bij ons thuis. De strijdende partijen hebben zich verschanst in de keuken en woonkamer. Bemiddelingspogingen lopen vooralsnog op niets uit.

We hebben een logeerhond. Mijn zwager en schoonzus zijn met het gezin naar Rome en hebben ons gevraagd een weekje op Ivo te letten, hun ruwharige Hollandse herder. Wij voorzien geen enkel probleem. De eerste ontmoeting met Ollie, een half jaar geleden bij mijn zwager en schoonzus thuis, ging prima. Niet direct boezemvrienden, maar al met al redelijk vriendschappelijk. Het lijkt ons eigenlijk wel leuk dat Ollie deze week een speelkameraadje heeft.

Helaas maken we de fout om het weerzien niet op neutraal terrein te laten plaatsvinden, maar bij ons in de keuken. Op Ollie’s territorium dus (die wijsheid haal ik véél te laat van internet). Een seconde na de begroeting vliegen de hondenharen al door de lucht. Met moeite krijgen we ze uit elkaar. Mijn zwager oppert nog om Ivo weer mee naar huis te nemen en dan maar last-minute een kennel te zoeken. Maar dat vinden we overdreven.  

“Dit regelen we wel”, zegt mijn man optimistisch. “We gaan een eindje met ze lopen en dan komt het goed.” Daar denken Ivo en vooral Ollie echter heel anders over. Vanuit de ooghoeken loeren naar elkaar. Trekken aan de lijn. Allebei voorop willen lopen, grommen en uithalen als het niet zint. De gehoopte klik blijft uit. Dus besluiten we de partijen bij thuiskomst te scheiden. Tussen woonkamer en keuken komt een barricade van wasrek en stoelen.

Aan beide zijden van het wasrek liggen de honden de godganselijke dag in de waakstand. Kop op de voorpoten en gluren naar de tegenstander door de provisorische afzetting. Drie keer per dag verlaten mijn man en ik gescheiden het huis. Hij met Ivo door de zijdeur en rechtsaf. Ik met Ollie door de voordeur en linksaf. Het ‘Ivo en Ollie-orkest’ zorgt het hele weekend voor de muzikale omlijsting. Grrr-grrr-woef-woef, afgewisseld met hoge tonen van potjes héél zielig doen. ’s Avonds allebei doodmoe van de inspanning. Wij trouwens ook.   

Op zondagavond lijken de gemoederen iets te bedaren. Het grommen neemt af, het gedogen begint? Een ongedwongen logeerpartijtje zal het niet meer worden, maar een gewapende vrede zit er misschien nog wel in.