Appeltaartje

“Ap-pel-taar-tje, ap-pel-taar-tje, ap-pel-taar-tje. Nee, nee, zo gaat het niet goed! Dat was een ‘kren-ten-mik’ en dus te snel. Opnieuw! Ap-pel-taar-tje. Ja, goed zo! Zo gaat het prima!” De stem van de instructeur schalt over het water. Want nee, we zijn niet bezig met een les taarten bakken, maar met roei-instructie (duh).   

Een paar weken geleden vertel ik een vriendin dat roeien mij zo’n leuke sport lijkt. “Ah, wat toevallig”, zegt ze. “Ik ben er net mee begonnen en het is echt geweldig! Kom ook!” Enkele dagen later stuurt ze bericht dat ze een proefles heeft geregeld. Dan kan ik natuurlijk geen ‘nee’ zeggen.

Zo komt het dat ik mij op donderdagmiddag naar de roeivereniging in Maastricht begeef. Op en top voorbereid. Flink (4 lagen!) ingepakt, want het kan wel eens koud zijn op ’t water. Gezicht ingesmeerd met factor 50. Wielerhandschoentjes aan (blaargevaar!), Een oude skibril op, want ik moet er niet aan denken dat mijn goeie zonnebril in het water valt. Een droog stel kleren in de auto. Voor de zekerheid.

We zijn met vier vrouwen waarvan er drie voor het eerst in een roeiboot stappen. Eerst een korte instructie op een roeiapparaat, dan op naar het botenhuis waar we de ‘Pelikaan’ oppakken en met z’n allen in het water leggen. Ik voel mijn rug nu al. De riemen uit het botenhuis halen en in de dollen plaatsen. Dan de eerste uitdaging: op een elegante manier in de boot zien te komen. De instructeur doet ’t voor. Met de rechterhand de handgrepen van de riemen in een V vasthouden. Door de knieën, linkervoet op een balkje midden in de boot zetten, dan rechtervoet met een zwierige zwaai op de rechter voetensteun plaatsen. De linkervoet vervolgens op de linker voetsteun. Het ziet er super simpel uit! Maar ja, een boot wiebelt nogal en wij vrouwen kunnen dus niet gaan zitten zonder er (beschaafd) bij te gillen. De instructeur maakt daar overigens meteen korte metten mee: “Vloeken mag. Maar alsjeblief niet van die vrouwengilletjes, want daar kan ik niet tegen.” Okeeee.

De rest van de les besteden wij aan het vinden van de juiste slag. Op ap-pel-taar-tje in vier tellen naar voren, dan met kracht de benen afzetten en de armen naar je toe trekken (de benen moeten het werk doen Margo, niet je rug!!!). Het gaat natuurlijk van geen kanten. We moeten aan van alles tegelijk denken. De roeibladen gaan of niet het water in of veel te diep (“we zijn hier niet om snoeken te vangen dames!”). Mijn riemen komen continu hard in aanraking met die van mijn achterbuurvrouw (zij is van de krentenmik, en dus een tel te snel) en de boot wiebelt af en toe vervaarlijk. Het niet-gillen hebben we nog niet helemaal onder de knie.  

Maar, het moet gezegd, na een uurtje of wat oefenen hebben we het ritme al best aardig te pakken. In een mooie cadans glijden we door het water, waarna onze riemen na een slag of acht toch weer met elkaar in de clinch liggen. Maar goed, het is ook de eerste keer hè. Voldaan varen we terug het haventje in. Het uitstappen is nog wel even een dingetje (au rug, au heup), maar het lukt.

Bezweet (4 lagen was misschien toch wat overdreven) en met rode wangen tillen we de Pelikaan weer uit het water en terug het botenhuis in. Ik ben enthousiast, jammer dat de lessen pas in april starten. Op weg naar huis rijd ik wel eventjes langs de bakker. Want wat blijkt; van roeien krijg je ontzettende zin in appeltaart.