Spontane actie

Geen idee of het komt door het programma ‘Chansons!’ van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps, of door de stroom aan berichten over de ingepakte Arc de Triomphe. Feit is dat we ineens ontzettende zin hebben om naar Parijs te gaan. Een snelle rekensom leert dat het 12 jaar geleden is dat we er voor het laatst waren! En dat terwijl het maar 3,5 uur rijden is. Stom eigenlijk. Probleem nu is alleen dat de Arc de Triomphe op 3 oktober alweer wordt uitgepakt. Dit weekend is dus de enige mogelijkheid.

Op vrijdag vertrekken lukt niet vanwege mijn werk en op zondag heeft mijn man een wielertocht/verjaardagsfeest van een fietsvriend. “Dan vertrekken we toch op zaterdagochtend heel vroeg en komen ’s avonds weer naar huis”, vindt mijn man. Gekkenwerk natuurlijk, maar vooruit. Op zaterdagochtend gaat om half vijf de wekker. Om kwart over vijf zitten wij met dikke ogen in de auto, zoon (“100% zeker ga ik mee!”) en enigszins verdwaasde hond op de achterbank. Muziekje aan (uiteraard chansons). Rond negen uur rijden wij de parkeergarage aan de Avenue Victor Hugo binnen. Piece of cake.  

Eerst maar een café au lait aan de Place Victor Hugo en dan op naar de ingepakte Arc de Triomphe. Pas sanitaire tonen, fouilleren, door de hekken en dan ‘wauw’. Je vraagt je eigenlijk af waarom precies, maar de Arc de Triomphe, verpakt in metaalkleurig doek, is indrukwekkend mooi. De zon schijnt, de sfeer is super relaxed, wat een dag. “Dit is echt de moeite waard”, zeggen we opgetogen tegen elkaar.  

Een plan voor de rest van de dag hebben we niet. Behalve wat rondslenteren, genieten van de Parijse sfeer, de kleurrijke mensen en de statige gebouwen. Lunch in een drukke brasserie met heerlijke Moules Frites gevolgd door Crèpes Suzette. Ongeveer 5.000 calorieën schat ik, maar ja ‘we lopen wel de hele dag hè’. We kuieren langs de boekenstalletjes aan de Seine en stoten per toeval op een boekenmarkt waar onze zoon zich te buiten gaat aan een paar oude gebonden Franse klassiekers. Hij die na 6 vwo amper drie woorden Frans sprak maar op miraculeuze wijze toch slaagde voor zijn eindexamen, gaat namelijk starten met een cursus Frans. Het kan verkeren.

We eindigen een geweldige dag op een terras met een Ricard Pastis met ijs; ja onze zoon en ik weten perfect te integreren als het ons uitkomt. De Bob moet het helaas doen met een kopje thee. Parijs is natuurlijk niet compleet als je niet ergens wordt uitgekafferd en gelukkig pikken we dat ook nog even mee. Een junkie kiest ons als doelwit om haar frustraties met de wereld te delen. De ober moet tussenbeide komen en de vrouw van het terras af sturen. Om zes uur stappen we in de auto en mengen ons in het krankzinnig drukke verkeer. Om tien uur zonder krasjes op de auto weer thuis. Mooi op tijd om nog even met een kop thee naar de derde aflevering van Chansons! te kijken. Paris, je t’aime.