Slingers ophangen

‘Het leven is een feest, maar je moet wel zelf de slingers ophangen’, luidt een bekende uitspraak. Nu het feesten er de laatste tijd wel een beetje af is, is dat misschien nog wel meer reden om – figuurlijk – de slingers op te hangen. Dus besluit ik mijn man en zoon op vrijdagavond te verblijden met een sterrendiner. Mijn man weet van niks, zoonlief zit in het complot.

Eind van de vrijdagmiddag kan ik het eten ophalen. Nu zit mijn man letterlijk elke dag tot laat op zijn werkkamer online te vergaderen, maar net die vrijdag zit hij gezellig beneden op de bank met zijn laptop op schoot. “Waar moet jij eigenlijk zo laat nog naar toe?” vraagt hij zich dan ook af als hij mij opgedirkt, gekleed in een jurk (maanden niet gebeurd) en hoge hakken (idem) ziet vertrekken.” Ja, daar heb ik dus even geen antwoord op. “Eh, even iets ophalen bij een klant”, zeg ik weinig overtuigend en loop snel de deur uit.

Drie kwartier later ben ik terug met twee volle tassen met Aziatische streetfood gerechten. Een fles rode wijn erbij en drie Aziatische Bintang biertjes om tijdens het klaarzetten en opwarmen van de gerechten alvast in de stemming te komen. Onze zoon heeft de tafel ondertussen feestelijk gedekt, een muziekje aangezet en kaarsen aangestoken. Mijn man is inmiddels op de hoogte; de feestelijke tafel was moeilijk uit te leggen zonder pruttelende pannen op het fornuis. Hij trekt ook maar even een colbertje aan.

Alleen al het uitstallen van de gerechten is een feest en dat geldt nog meer voor het opeten ervan; een culinaire reis van Japan naar Thailand, Indonesië en Maleisië.  “Goed idee mama”, zegt onze zoon glunderend, terwijl we onze glazen laten klinken. Zelf ben ik ook erg tevreden. Het leven is nog steeds een feest, we moeten gewoon wat vaker de slingers ophangen.