Halloween

Een harde klap, een loeiend autoalarm en onze Ollie die verschrikt aanslaat. We zitten meteen rechtop in bed. Het is zaterdagnacht iets voor 1 uur en we zijn net in slaap gevallen na een gezellig avondje met de buren. Mijn man springt uit bed om te kijken wat er aan de hand is. “Bel 112”, hoor ik ‘m roepen. “Er is een ongeluk gebeurd.” We schieten snel onze kleren aan en rennen naar beneden, ik met de telefoon aan mijn oor.

Als we de voordeur opendoen, kijken we recht in de verschrikte ogen van een jonge vrouw. Ze zit achter het stuur van een groene Ford die ze midden in onze voortuin heeft geparkeerd. De tuin is een ravage. Een stuk van het hek ligt dwars over het tuinpad. Een muurtje is omver gereden, een deel ervan ligt meters verder op. Planten zijn ontworteld, een boompje mist een grote tak. Lekkende olie en benzine op de parkeerplaats en op straat. Overal glas. Het autootje van mijn vader, dat bij ons op de parkeerplaats staat, is zwaar gehavend; de Ford heeft zich diep in de zijkant geboord. Wonder boven wonder stapt de vrouw zonder een schrammetje uit de auto. Een hele opluchting.

Buurtbewoners verzamelen zich op de stoep. Grote saamhorigheid. “Dit moest eens gebeuren”, “hier wordt ook veel te hard gereden”, “dit kan zo niet langer”, “hiermee gaan we naar de gemeente”. Etc. Iedereen maakt foto’s. De politie is binnen een paar minuten ter plaatse, de ambulance volgt snel daarna. Het autoalarm loeit oorverdovend verder. Voor we het weten maakt ook de brandweer zijn opwachting om airbags én alarm uit te schakelen. Er staan nu drie politieauto’s, een ambulance en brandweerauto voor de deur, allemaal met zwaailicht. Sensatie. “Het lijkt wel Halloween”, grapt iemand. “O ja, dat ís het vandaag ook.”

De politie maakt proces verbaal op. Het meisje had ruzie met haar vriend en is overstuur in de auto gestapt. Waarschijnlijk heeft ze veel te hard gereden en is de macht over het stuur verloren. Ze zit hartverscheurend te huilen op de stoep. We hebben medelijden. Het door onze zoon aangeboden kopje thee, mag ze van de politie niet aannemen. Eerst een blaastest. Een kleine twee uur later komt de sleepauto om beide auto’s weg te slepen. We halen nog snel wat spulletjes uit de auto, want het is wel duidelijk dat we dat ding na vanavond nooit meer terug zien. Die gaat enkele reis sloop. En hoewel mijn vader er al ruim een jaar niet in heeft gereden, vind ik het toch zielig voor hem. Hij was er ooit zo blij mee en zuinig op en dan nu dit. Triest.

De volgende morgen nemen we de schade bij daglicht op. Het ziet er niet best uit. Maar we prijzen ons gelukkig, het had veel en veel erger had kunnen zijn. Bovendien, elk nadeel heeft zijn voordeel, zei Johan Cruyff ooit. We zijn al jaren van plan de voortuin eens grondig onderhanden te nemen. Of het uitkomt of niet, dat moment is nu wel aangebroken.