Verliefd

“We nemen echt nooit meer een hond!” Dat hadden we ons heilig voorgenomen na het overlijden van onze Wheaten terrier Cass, nu ruim twee jaar geleden. Maar stiekem keken we wel eens naar de (zeldzame) nestjes van Soft Coated Wheaten Terriers. Heel af en toe informeerden we zelfs. Maar altijd visten we net achter het net. “Maar beter ook”, zeiden we dan. “Een hond past niet meer zo goed in ons leven.”

Afgelopen woensdag krijg ik een telefoontje van een fokker. “Of wij interesse hebben in een Wheaten pup?”  Een reu van 9 weken oud. Hij was eigenlijk al verkocht, maar de nieuwe eigenaren hebben na een week bedacht dat een pup toch niks voor hen is. En omdat ik een paar maanden geleden eens had geïnformeerd…  Pfff. Dit komt wel heel onverwacht. We hebben bovendien net alle hondenspullen weggedaan met de grote opruiming van zolder en kelder.

We hebben een paar dagen bedenktijd. Lastige dagen waarbij we heen en weer geslingerd worden tussen DOEN! en nee, toch maar niet. Een jaar geleden hebben we een kort avontuur gehad met een ander hondje, dat werkte niet. Wat als we nu weer spijt krijgen? Dat kan echt niet. Maar het is zo gezellig een hond! Ja maar, dan zijn we weer zo gebonden! We kennen dit ras, het zijn hele fijne honden! Ja maar, heb jij zin om de komende weken midden in de nacht op te staan om de hond te laten plassen? Nee, maar… ze zijn zo leuk. En lief. En aanhankelijk. En mooi.

We komen er niet uit. “We gaan gewoon kijken”, zegt mijn man. Aangezien hij mij langer dan vandaag kent, spreken we af niet meteen ja te zeggen. “Als we daar zijn en hebben kennisgemaakt, nemen we de tijd. We lopen desnoods even naar buiten om het er rustig met elkaar over te hebben.” Akkoord. Ongeveer vijf minuten na de kennismaking met Ollie ligt hij al aan mijn voeten. Ik ben er wel uit. Maar ik houd het hoofd koel en geef geen kik. Na een korte wandeling met het beestje is er geen twijfel meer. Dit is onze hond. Blij rijden we terug naar huis. Thuis aangekomen paradeert Ollie rond alsof hij hier al jaren woont. Rustig zoekt hij een plekje onder een stoel, rolt zich op en valt in slaap. Vertederd kijken we elkaar aan. We zijn verliefd.