Vriendje (2)

Het is om gek van te worden. Onze logeerkat Vriendje miauwt werkelijk de godganselijke dag én nacht. Denk nou niet een beschaafd miauwtje als in ‘ik wil eten of drinken’. Nee, dat kleine keeltje produceert een eigenlijk best wel oorverdovend geluid. Het schattige katje dat we twee weken geleden in huis namen is veranderd in een klein monster. Wat is er in vredesnaam met dat beest aan de hand? Ze woont hier in het paradijs, krijgt lekkere hapjes te eten en wordt aangehaald bij het leven. Dus…?

“Ik denk dat ze krols is en gesteriliseerd moet worden”, zegt onze zoon. “Ze is anderhalf, had eigenlijk al moeten gebeuren.” Tja jongen, wat houd je tegen? vragen wij ons af. Bel een dierenarts. Nu! Vriendje in huis nemen is één ding, de hele dag de geluiden van een hitsige kat aanhoren, heel wat anders. “Komt wel heel slecht uit”, zegt zoonlief die maandagmiddag enigszins schuldbewust. “Ik wil net vanavond voor een paar dagen naar Amsterdam voor werk. Vriendje met kattenbak en alles in de trein meenemen, is een beetje lastig. Dus eh, zal ik dan maar hier een dierenarts bellen? En een afspraak maken voor donderdag of vrijdag?”

Dat lijkt ons absoluut géén goed plan. Nog drie of vier nachten dat gekrijs aanhoren? Geen denken aan. Dus graag zo snel als mogelijk die afspraak. Het einde van het liedje is dat zoonlief maandagavond volgens plan in de trein stapt en dat mijn man en jongste zoon op dinsdagochtend in alle vroegte Vriendje bij de dierenarts afzetten. Met dikke ogen van de slaap, na weer een helse nacht waarin Vriendje letterlijk alle decibellen uit haar frêle borstkastje heeft geperst.

Als Vriendje begin van de avond weer thuis is, is ze weer helemaal het lieve poesje. Vanuit haar reismandje kijkt ze ons slaperig aan. “Ze is hartstikke high”, zegt mijn man vertederd. “Ze kan niet op haar poten staan van de pijnstillers. Daar hebben we de hele avond geen kat aan.” Inderdaad, ze geeft geen kik. Opluchting. We slapen die nacht heerlijk. Tot een ijselijke gil van Vriendje ons de volgende morgen vroeg wekt. We zitten meteen rechtop in bed. Nee hè? Niet weer dat kattengejank! Maar gelukkig. Geen roep om een kater dit keer. Ze heeft gewoon honger.