Honger

Ik neem tegenwoordig graag een van de kinderen mee naar de supermarkt. Niet omdat ik bang ben, maar zodat mensen zien dat wij in elk geval één grote eter in huis hebben. Dan begrijpen ze wel dat die volle kar niks te maken heeft met hamsteren, maar dat we gewoon heel veel eten nodig hebben. 

Want wat kunnen die jongens eten! Hoezo drie keer per dag een maaltijd? Zes keer per dag bedoel je zeker. Tussendoortjes uiteraard niet meegerekend. We laden de kasten vol en als de boodschappentassen zijn opgeborgen, zijn ze al weer half leeg. Het is niet te doen. “Hallo jongens, dit is niet meer normaal. We gaan failliet als het zo doorgaat.” Ze halen hun schouders erover op. “We hebben gewoon honger mama.” We maken afspraken. Wij zorgen voor het ‘echte’ eten, de rest (lees: chips, pizza’s, noedels, kortom de rotzooi) mogen ze vanaf nu zelf halen en betalen. Er zijn grenzen mensen.

Ondertussen is het best een gezellige boel. Normaal gesproken ben ik doordeweeks overdag meestal alleen thuis aan het werk. Nu is er altijd wel iemand in de keuken of woonkamer. Het koffieapparaat maakt overuren. Er worden eieren gebakken, wentelteefjes en tosti’s gemaakt en soep opgewarmd. Het is een chaos, met overal spullen van iedereen. Onze tijdelijke kat miauwt de godganselijke dag, dat is een klein minpuntje. De pingpongtafel is zelden zo intensief gebruikt. Het gazon is weer gepromoveerd tot voetbalveld en er wordt als vanouds gestoeid. Wat ik ook zeg, niks helpt. Eigenlijk is er geruststellend weinig veranderd de afgelopen jaren.

Regelmatig zitten we even samen in de tuin, lekker in de zon. Dan delen we onze wensen in deze vreemde tijd. Wat zijn ze simpel. ‘Een leuk feestje’, ‘met vrienden op een terras’, ‘chillen in het park’, een potje voetballen’, ‘weer naar kantoor of ‘naar de film’. Maar we tellen onze zegeningen. Allemaal nog gezond, we zijn bij elkaar, de zon schijnt. Geluk in tijden van corona.