Rommelweek

“Het begint nu wel behoorlijk naar te worden”, sombert mijn jongste zoon. Hij staat begin vorige week op het station in Rotterdam en stuurt een foto van een leeg perron. Hij komt naar huis. Want als universiteit én kroeg dicht zijn én de buurt AH leeg gekocht, is er weinig lol meer aan. Trouwens, zijn geld voor deze maand is ook bijna op. Dus een paar weekjes thuis wonen, biedt dan ook wel weer een lichtpuntje.

Daar zitten we dan, met de twee jongsten weer thuis. Gezellig hoor, daar niet van. Maar wennen is het wel. Meteen een chocoladevlek op de nieuw beklede bank. Godver… De restanten van late avond (vr)eetfestijnen op het aanrecht. Jak. Vrienden die langskomen. Eh, sorry maar nee dus. Kleine confrontaties. We bespreken de huisregels nog maar eens. Het is voor iedereen passen en meten.

Zelf probeer ik een vast dagritme vol te houden. Op de gewone tijd opstaan. Ontbijt met koffie en krant en dan aan het werk (zolang dat nog duurt…). Elke middag een wandeling. Gelukkig werkt het weer vooralsnog mee.

Halverwege de week een appje van zoon nummer drie. Of hij ook een tijdje naar huis kan komen? Er is nauwelijks meer iets te doen in de stad en om dan de hele dag op een paar m² te moeten zitten. Dan kan hij net zo goed zijn laptop bij ons openklappen. Is een stuk gezelliger, toch? Prima. Wel even het huis reorganiseren. De eettafel in de woonkamer wordt het gezamenlijke kantoor / studieplek van man en zonen, de keuken de plek om te relaxen. Het is vaak druk in de keuken.

Kind nummer vier meldt zich op donderdag. Zij komt het weekend naar huis. Even behoefte aan rust na een hectische week op het werk. Rust? Hier? Kleine kans, maar uiteraard van harte welkom.

Op zaterdagochtend sinds tijden weer samen aan het ontbijt. Wat gaan we doen vandaag? Zolder opruimen, oppert de dochter. Hard nodig inderdaad, maar of we dáár nou zin in hebben? Niet echt, maar vooruit, we gaan ervoor. En zo gebeurt het dat we met z’n allen de hele zolder en zelfs een deel van de kelder opruimen en grondig schoonmaken. Drie ritten met vol geladen auto met aanhangwagen naar het milieupark en de kringloop. Uiteraard op gepaste afstand. Na afloop met voldaan gevoel in het zonnetje in de tuin aan de après-schoonmaak borrel. Uit volle borst meezingen met ‘Country roads’ en andere guilty pleasures. We voelen ons rijk. Corona is even ver weg.