Voortschrijdend inzicht

‘30 flesjes Crodino merk Lidl in de pocket.’  ‘Ik zorg voor een doosje Chardonnay.’ ‘Wie kookt?’ ‘Ik maak wel een vegetarische curry.’ ‘We gaan toch zeker wel een avond kaasfonduen?’ ‘Gaan we ECHT Zwitserse kaas in NL kopen en meenemen??? Nee toch!!!’ Zomaar wat appjes in ‘Wintersportje’, ter voorbereiding van ons vijfdaagse ski- en wandeltripje naar Zwitserland. Met zijn negenen in drie auto’s, volgeladen met drankjes en etenswaren, het moet tenslotte wel leuk blijven.

Pakweg twee weken geleden het eerste Corona-appje. ‘Moeten we nog iets met Corona? Of nemen we gewoon 14 extra onderbroeken mee in geval van quarantaine?’ Hilariteit. Túúrlijk gaan we. In Zwitserland is weinig aan de hand. We zijn gezond, vallen niet in de risicogroep. Onze bestemming is een gehucht met 50 inwoners in een klein skigebied, het zal zo’n vaart niet lopen. We laten ons kortom niet afschrikken door zo’n griepje, verheugen ons te veel. En het is ook allemaal een beetje paniekzaaierij. Toch?  

Ondertussen komt het openbare leven in Italië stil te liggen, worden bussen met Vindicat studenten teruggehaald, gooien landen hun grenzen zowat dicht, loopt het aantal besmettingen op, moeten steeds meer mensen overal in Europa thuis werken en gaat Brabant aan sociale onthouding doen. Mmm, dat is minder. Wat doen we? We zitten wel erg dicht bij de Italiaanse grens… In ‘ons’ skigebied nu ook enkele besmettingen… Wat als het er meer worden… Wat als een van ons daar ziek wordt… Wat als we niet meer naar huis kunnen… Stel je voor, drie weken samen in een huis, kunnen we dat wel aan hahaha…  We zijn er niet gerust op.

Conclusie: we gaan niet. Jammer, maar er zijn veel ergere dingen. Dan maar een dagje iets anders leuks doen. Op vrijdag samen lunchen en daarna naar de  opening van de expositie van een vriendin. Dat komt dan weer goed uit, die zouden we anders hebben gemist. Op donderdagmiddag de persconferentie met maatregelen van het kabinet. De afgelasting van de expositieopening volgt direct daarna. Lunch? Dus niet. ‘Mijn moeder is ziek en heeft koorts, misschien heb ik het nu ook en besmet ik jullie…’ ‘De kleinzoon van een vriendin ligt al met het virus in het ziekenhuis…’ O jee.

We nemen onze verantwoordelijkheid. Enkelen van ons hebben kwetsbare ouders, we kunnen het gewoon niet maken om niet voorzichtig te zijn. Voor ons liggen nu minimaal twee lange weken van sociale (en culturele) onthouding. Sinds gisteravond zelfs drie weken. Wat gaan we in vredesnaam met al die vrije tijd doen, behalve tijdig wc-papier inslaan? Eindelijk de kelder eens opruimen? Veel wandelen? Dat ene hele dikke boek lezen? Godzijdank is er Netflix.