Open dag

Afgelopen zaterdag was ik met onze zoon in Tilburg voor de open dag van Tilburg University. In alle vroegte worden we afgezet door mijn man, die in Rotterdam onze dochter gaat helpen verhuizen. Het is bijna 38 jaar geleden (help!) dat ik hier zelf ging studeren aan wat destijds nog de Katholieke Hogeschool Tilburg heette. Het is lang geleden dat ik hier voor het laatst was. Met recht een trip langs ‘memory lane’. Het doet me wel wat, om hier samen te lopen.  

Wat is hier veel veranderd…

Waar vroeger wat losse gebouwen stonden, is er nu een heuse campus die we via een brede wandelboulevard met bomen bereiken. Op de campus een Starbucks (studenten hebben tegenwoordig blijkbaar geld voor een kopje koffie van € 4,50) en een AH to Go. Ik móet even gebouw C in, vertel ik mijn zoon. Daar had ik meestal college. Het gebouw is op het eerste oog weinig veranderd. Gelukkig zijn de toiletten wel een stuk schoner dan vroeger. Even naar de oude koffiekamer (nu: koffiefoyer). In onze afstudeertijd zat ik hier tijdens pauzes dagelijks met mijn vriendinnen, vertel ik mijn zoon. Het wilde niet zo vlotten met onze scripties. Kilo’s kwamen we aan door dagelijks diverse worstenbroodjes en tig bekertjes chocolademelk weg te werken. En dat maanden aan een stuk.

Na de informatiesessie over Filosofie in het gloednieuwe gebouw ‘Cube’, besluiten we om de stad even in te gaan. Ik wil hem laten zien waar ik zoal heb uitgehangen. Eerst langs mijn oude studentenflat, vlak bij de universiteit. De tranen schieten bijna in mijn ogen, wat is het allemaal lang geleden. Ik wijs mijn kamer aan, mijn zoon maakt een foto. Dan net als vroeger schuin over het grasveld (nu mét betegeld looppad) naar station Tilburg-West, of nee pardon, station Tilburg University, om de trein naar de stad te pakken. Eerst langs mijn stamkroeg Polly Magoo. Helaas gesloten. We slenteren wat rond. De stad ziet er stukken beter uit dan in mijn tijd. We lunchen achter het station in een mooi restaurant, vroeger was dit gebouw een loods van de NS. Even verderop is een oude locomotievenhal verbouwd tot een indrukwekkende openbare bieb. Tilburg gaat duidelijk mee in de vaart der volkeren.

’s Middags terug naar de uni, voor een informatiesessie over Theologie, het eigenlijke doel van de dag. De dame die de sessie in het Engels verzorgt, moet nodig eens op taalcursus. Inhoudelijk stelt haar verhaal ook niet veel voor. We worden er een beetje lacherig van, zijn we hiervoor gekomen? Bepaald geen reclame voor de studie. Graag was ik daarna nog even langs de studentensporthal gelopen, waar ik een groot deel van mijn studententijd heb doorgebracht, overigens vooral aan de bar. Daar is helaas geen tijd meer voor. Op de terugweg in de trein evalueren we de dag. “Best een leuke stad”, zegt mijn zoon. “En een mooie campus. Veel groen en mooi dat bos erachter. Maar de studie mwah. Dus in Tilburg studeren, nee toch maar niet.” Ik begrijp het helemaal. Maar wat fijn dat we deze dag samen hebben beleefd.