Voetafdruk

Ik interview een medewerker van een groot bedrijf in de regio. Aanleiding voor het gesprek is dat hij – uit duurzaamheidsoverwegingen – zijn auto heeft weggedaan en woon-werkverkeer (20 km enkele reis) voortaan met de elektrische fiets aflegt. Al acht maanden lang fietst hij elke werkdag door weer en wind van Valkenburg naar Sittard.

Het valt allemaal reuze mee, geeft hij aan. “Ik ben pas twee keer nat geworden en heb twee keer een lekke band gehad. Wist je trouwens dat je daarvoor gewoon de ANWB kunt bellen, om je band te laten plakken? Ideaal!” “Weet je wat zo heerlijk is”, zegt hij. “Ik ben echt super fit. Ik fiets elke dag anderhalf uur, rijd door een mooie omgeving, heb geen last van files. Ik kom ontspannen op mijn werk en met een leeg hoofd weer thuis.”

Ik ben onder de indruk. Zelf probeer ik ook zoveel mogelijk op de e-bike te doen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik toch de auto pak als het regent, of als het verder is dan 10 km, of als ik boodschappen moet doen, of ja, als ik geen zin heb om te fietsen…

Ik sus me dan met de gedachte dat ik (of wij) al best goed bezig zijn. Mijn man reist voor zijn werk met het openbaar vervoer, wij eten nauwelijks nog vlees en gooien zelden eten weg. We hebben zonnepanelen, een goed geïsoleerd huis en vliegen bewust beperkt. Prima toch?

Overtuigd van mijn positieve bijdrage bereken ik mijn ecologische voetafdruk eens. Dat kan op de website van het Wereldnatuurfonds (http://voetafdruktest.wnf.nl). De uitslag valt, zacht gezegd, zwaar tegen. Hoezo goed bezig? Als iedereen zou leven zoals ik, hebben we 2,5 aardbol nodig! Hoe kan dit? Hier schrik ik van. Dit vraagt om actie. Ik weet in de gauwigheid nog niet wat, maar ik wil iets DOEN! Liefst meteen.

Het eerste wat bij me opkomt is: de auto vaker laten staan. Ook bij geen zin en zelfs als het regent de fiets pakken. Dan heb ik wel dringend een regencape nodig. Ik fiets meteen naar de Hema om er een te kopen. Jammer dat de Hema alleen maar lelijke regencapes verkoopt, maar vooruit, het is voor het goede doel. Opgevrolijkt kom ik weer thuis. Ik ben er helemaal klaar voor.

Nu heb ik wel een lekker kopje koffie verdiend. Terwijl ik de geur van een verse Nespresso opsnuif, realiseer ik me plotseling dat dit kopje natuurlijk ook allesbehalve duurzaam is. Met de cupjes van Nespresso wordt jaarlijks 5 miljoen kilo aluminium verspild, lees ik op internet. Maar het is zo lekker. Die paar cupjes per dag… En ik ga vanaf nu toch vaker met de fiets…

Duurzaam leven. Wat is het toch moeilijk.