Moddervrouwtjes

Tijdens de traditionele Nieuwjaarswandeling van ons vriendinnenclubje komt het thema ‘leeftijd’ ter sprake. We zijn het roerend met elkaar eens, we kunnen nog prima mee. We voelen ons véél jonger dan we zijn. 40 misschien, of 45. Oké, we hebben wat meer rimpels. En sommigen hebben last van rugpijn, een tennisarm, enkel- of knieblessure. Maar voor het overige, geen centje pijn.

We beginnen de ochtend van de wandeling altijd met koffie en vlaai. Hoewel, dit jaar niet. “Ik kom net van de ontbijttafel af, ik sla even over.” “Ik ook niet, ik moet afvallen. “Zo vroeg al, ik moet er niet aan denken.” Gewoon koffie dus. Of groene thee, want “ik wil minder koffie drinken, dan voel ik me beter”. Na de koffie en thee gaan we aan de wandel. 7,5 km is de bedoeling. Niet zo ver, we schatten anderhalf uur.

Het is modderig in het bos. Het weiland waar we doorheen ploegen is zompig. Overal grote plassen. Lastig lopen, zeker als je geen wandelschoenen aan hebt, maar mooie laarsjes met profiel-loze zolen (niet iedereen leest de uitnodiging goed). Tradities houden we in ere, want ook dit jaar verlopen we ons (Wáár staan die wildhutten uit de routebeschrijving in vredesnaam?).

Dit gaat al met al veel te lang duren. De lunch wacht. We zijn al te laat. Kortere route dan maar? Een van ons weet ongeveer waar we zijn. “Hier naar links, dan de verharde weg op, en dan na een paar honderd meter weer links terug het bos in.” We volgen de aanwijzingen braaf op. Met haar richtingsgevoel is in elk geval niks mis. Wel is het nieuw gekozen route nogal uitdagend met soms steile en spekgladde afdalingen, zelfs mét profielzolen. We houden elkaar stevig vast om niet te vallen. Dan komen we uit bij een pad waar letterlijk geen doorkomen aan is. De modder ligt hier zeker 30 cm dik. We kunnen er nergens langs; links en rechts met mos begroeide rotswanden. Terug gaan is geen optie en opgeven ook niet, dus dóórrr.

Voetje voor voetje dat wel. Gillend en glijdend met maaiende armbewegingen. Oefeningen in balans. Het geluid van dikke zuigende modder. Vies. Elke stap kost moeite. Rode wangen van de inspanning. En natuurlijk de slappe lach. Wat ook niet echt helpt om overeind te blijven. Een van ons gaat onderuit. Wat is dit weer een heerlijk ontspannende activiteit. Moeten we echt vaker doen. En wat zien we goed uit daarna! Als moddervrouwtjes. Met die mooie laarsjes komt het waarschijnlijk nooit meer goed.

Tijdens de lunch – we zijn slechts dik een uur te laat – lachen we nog wat na. We zijn het erover eens, het was een heerlijke wandeling. En wat hebben we geboft met het weer. Iemand een glaasje wijn? “Nee, ik doe mee aan Dry January.” “Ik sla over, ik moet straks nog een eind rijden”. “Ik ook niet, ik heb vanavond nog een etentje.” Niemand wijn? Dat is voor het eerst. Het is officieel: we worden oud.