Nieuwe gewoonte

De goede voornemens klotsen hier in huis tegen de plinten. Vooral onze zoon – die tijdelijk weer thuis woont – zet hoog in. Gestopt met roken, met drinken (Dry January) én met vlees eten. Dat laatste is echt bijzonder, hij heeft het vlees eten praktisch uitgevonden. Een dag geen vlees is een dag niet geleefd, is zijn motto. Elke voorzichtige poging van mij om in elk geval te minderen, kan rekenen op verontwaardigd gesnuif. Elke vleesvervanger is ‘ranzig’ (klopt!) en op die enkele vegetarische maaltijd volgt meestal een bezoek aan McDonalds want “dat heb ik gewoon nodig”. Tot nu dus.

Gezonder leven is zijn streven. En het is nog beter voor de planeet ook. Beide doelen onderschrijf ik, dus ik doe mee. Zijn eerste plan om veganistisch te eten, wijs ik als niet haalbaar van de hand. Vooral omdat we dan ook geen eieren meer mogen, en daar mag je zowel hem als mij ’s nachts voor wakker maken. Om maar niet te spreken van opgeklopt melkschuim op de koffie. Of een plak oude kaas op de boterham. Onmisbaar. Ik stel voor – om het vol te houden – één keer per week vlees te eten en één keer per week vis. Daarmee is hij het volmondig eens. “Dan eten we op vrijdag vlees mam, dan hebben we de hele week iets om naar uit te kijken.” Zo erg is het dus.

We stellen na een dag of wat al vast dat ons goede voornemen om een planmatige aanpak vraagt. Niet, zoals tot nu tot gebruikelijk, pas eind van de middag bedenken wat we eten. Dan is de kans te groot dat het bij gebrek aan inspiratie een gewone maaltijd wordt, maar dan zonder vlees. Saai. We moeten daarom een paar dagen vooruit denken en alle boodschappen alvast in huis halen. Yotam Ottolenghi is nu dan ook mijn nieuwe beste vriend en zijn vegetarische kookboeken de nieuwe bijbel.

Ik moet toegeven, als je er een beetje moeite voor doet, zijn vegetarische maaltijden bepaald geen straf. Want smakelijk, kruidig en weer eens wat anders. Kleurrijk ook, een feest op het bord. Dat helpt de rug recht houden. Zelfs als mijn man een dagje niet wil meedoen en ons de ogen uitsteekt met een sappige, perfect gebakken biefstuk. Het water loopt ons in de mond, maar nee toch maar niet. Ik kom er wel achter dat vegetarisch koken heel veel werk is. De recepten zijn stuk voor stuk bewerkelijk. Ik hak en snijd me een ongeluk en alle ingrediënten bij elkaar sprokkelen is ook niet eenvoudig. Kwestie van handigheid krijgen? Een nieuwe gewoonte invoeren kost tijd, spreek ik mezelf moed in.

Op vrijdag eten we voor het eerst sinds 31 december weer vlees. Onze zoon mag kiezen. Spareribs, zijn lievelingseten en de specialiteit van mijn man. Hij kijkt er de hele dag al naar uit. “Ik mis het vlees totaal niet, dus voor mij hoeft het niet per se”, zeg ik nog stoer. Maar als die heerlijke geuren door het huis trekken, kan ook ik bijna niet wachten. Als wolven vallen we er op aan. Heerlijk. Zo verdiend ook, na tien dagen onthouding. Toch? Al kluivend knikken we elkaar glunderend toe. Na de maaltijd leunen we voldaan achterover en kijken elkaar aan. Ik zie dat we precies hetzelfde denken. Nog maar zeven dagen, dan mogen we weer.