Theorie ≠ praktijk

“Ik heb echt een vakantiegevoel”, zegt mijn zoon. Het is de vroege zondagmiddag voor Kerst. Buiten plenst het, een prima excuus om met z’n allen naar een spannende film te kijken. Wij zitten opgekruld op de bank, nippend aan ons zoveelste kopje koffie. Heerlijk. Inderdaad echt vakantie. Twee weken maar liefst. Dan gaat de telefoon. Het is mijn vader. Mijn moeder is gevallen en erg in de war. Nee, ik hoef niet te komen. Maar aan zijn stem hoor ik dat het menens is. Weg vakantiegevoel. Ik kleed me snel aan, spring in de auto en rijd naar ze toe.

Ik tref twee ontredderde ouders aan. Een moeder die dwars door me heen kijkt, onzin brabbelt en onrustig is. Staan, zitten, staan, zitten, staan, zitten. Mijn vader is wanhopig. Dit is geen doen. In overleg met de verpleeghuisarts bellen we de ambulance.
Daar zit ik dan, in de spoedpost naast een moeder die als een klein kind constant uit bed probeert te klimmen. Ik voel me machteloos. Uit scans en onderzoeken komt geen verklaring voor haar val en gedrag, maar zo kan ze absoluut niet naar huis. Dat vindt de neuroloog gelukkig ook. Hij besluit haar op te nemen. Het begint langzamerhand een traditie te worden dat een van mijn ouders in de Kerstvakantie in het ziekenhuis ligt. Nu al voor de derde keer op rij. 

Op de afdeling neurologie wordt ze liefdevol ontvangen. “Och meisje toch”, zegt de verpleegkundige die haar verzorgt, terwijl hij over haar haren strijkt. “Wat doe je toch allemaal? Je hoeft niet bang te zijn. We zullen goed voor je zorgen hoor.” Mijn moeder laat ineens alles toe. Verplegen is echt een roeping. Ik schiet vol. Ze wordt in bed gelegd en gefixeerd. Geen fijn gezicht. Ik ben blij als ik naar huis kan. De dagen daarna staan vooral in het teken van ziekenhuisbezoek, samen met mijn vader. Acht dagen later mag mijn moeder weer naar huis. Behoorlijk verzwakt, dat wel. Maar we zijn vooral opgelucht dat het weer voorbij is.  

Die week heb ik af en toe flink gevloekt en soms een traantje geplengd. Waarom zij weer? De laatste jaren zijn een aaneenschakeling van kleine en grote incidenten en gestage achteruitgang. Wat hebben ze veel ingeleverd. Eerst de fiets, dan de auto, hun eigen huis, hun vrijheid en privacy. Naast verdriet en medelijden, voel ik ook ergernis en frustratie. Over hun eigenwijsheid die regelmatig de kop op steekt. Ook daarom gaat het nogal eens mis. “Jullie moeten om hulp bellen, als je iets nodig hebt”, zeg ik dan. “Daarom ben je hier naar toe verhuisd.” Maar mijn vader slaat elke discussie over dit onderwerp dood met de opmerking: “Jij hebt makkelijk praten. Allemaal theorie, wij zitten in de praktijk.”

Ik neem het dus maar zoals het komt en probeer positief te blijven. Mijn moeder is gelukkig weer thuis. De tweede vakantieweek ligt nog bijna helemaal voor ons. Op 1 januari belt ’s morgens mijn vader. Om ons een gelukkig nieuwjaar te wensen, denk ik nog. Maar nee. Hij is hard gevallen. Een flinke hoofdwond en lichte hersenschudding waardoor hij misselijk is en moet overgeven. Hoe het kwam? “Ik moest je moeder helpen om in bed te komen.” En de verpleging dan? “Dat duurde te lang”. En ik, ik bijt op mijn tong en doe er het zwijgen toe.