Kunst of kitsch?

Je hoort of leest het wel eens. Iemand vindt op zolder onder dikke lagen stof een waardevol meubelstuk of kunstwerk. Of mensen tikken op een rommelmarkt een voorwerp op de kop, dat dan later veel geld waard blijkt te zijn. Daar droom ik dus ook wel eens van. Maar bij ons ligt (behalve rotzooi) niks op zolder. En op rommelmarkten zie ik meestal maar één ding: rommel.

Gisteren waren wij op bezoek bij mijn ouders in het verpleeghuis. Het gesprek komt toevallig op een schilderij dat vroeger bij ons thuis boven de bank hing. Een portret van een oude Volendamse visser. Ik zie het zo nog voor me; een karakteristieke gerimpelde kop, met maar twee tanden in zijn mond en een pet op de witte haren. Mijn moeder vond het verschrikkelijk lelijk, mijn vader was er weg van. Ze hadden er wel eens strijd over, die mijn moeder klaarblijkelijk heeft gewonnen. Want na verloop van tijd verdween het schilderij uit de woonkamer en uit onze gedachten.

Tot deze week dus. Mijn vader ziet een aflevering van Tussen Kunst & Kitsch. Een schilderij van een Haagse kunstenaar blijkt vele duizenden euro’s waard, want is geschilderd door een vertegenwoordiger van de Haagse School. Dat doet ‘m weer terugdenken aan ons oude schilderij. Kwam die schilder ook niet uit Den Haag? Verdomd, misschien wel van de Haagse School! Het zou ‘m overigens niet verbazen, want hij vond het altijd een geweldig mooi doek. Weten wij trouwens waar het is gebleven?

Nu moet ik erbij zeggen, mijn vader heeft totaal geen verstand van kunst. Maar hij is zo enthousiast, dat ik toch doorvraag. Hoe hij er ooit aan gekomen is? Mijn vader vertelt dat zijn moeder het ooit kreeg van een Tilburgse fabrieksdirecteur. Deze man bracht in de jaren ’60 elk jaar een week vakantie door in Budel en at dan ’s avonds in het café van mijn grootouders. Hij had het schilderij bij zich om iemand cadeau te doen. Vanwege een ruzie ging dat niet door en was mijn oma de gelukkige. Als dank voor het lekkere eten. Na haar overlijden ging het naar mijn vader (de enige van de twaalf kinderen die het wilde hebben?) “Het zou goed kunnen, dat het wat waard is. Die directeur was niet zomaar iemand”, zegt mijn vader stellig. “Die had er verstand van.”

Wij hebben goed nieuws voor mijn vader, wij weten precies waar het schilderij zich momenteel bevindt. We kwamen het namelijk tegen bij hun verhuizing naar het verpleeghuis. In de garage, verpakt in een vuilniszak. Het lag al op de stapel voor de stortplaats, maar onze zoon heeft het uit nostalgische overwegingen gered. Sinds een paar maanden staat het op zijn kamer, boven op de kast. Achteraf misschien een gouden greep? Maken wij hier dan eindelijk die gedroomde klapper?

Weer thuis, bekijk ik – stiekem toch wel geïntrigeerd – het schilderij nog eens goed. Ik snap wel dat mijn moeder dit niet boven de bank wilde. Het is verre van mooi. Maar wat boeit het? Wie is de kunstenaar, dát wil ik weten. En is het iets waard? Moeten we er misschien mee naar een galerie? Eerst maar even op internet zoeken. Ik kan de naam moeilijk ontcijferen. Ene Willy Boelsem, of Boelsum? Boelsema? Nooit van gehoord. De rest van de wereld ook niet, blijkt na dik een uur Googlen. Jammer! Ik had het mijn vader (en ons) graag gegund.