En doorrrr

Hardlopen is, of beter gezegd was, mijn favoriete sport. Er gaat niets boven een uurtje door het bos rennen. Vervelende gedachten en zorgen verdwijnen als vanzelf, je komt als herboren weer thuis. Helaas weerhoudt een hardnekkige blessure mij er al geruime tijd van de hardloopschoenen aan te trekken.

Wielrennen dan maar? Kek fietsje gekocht. Mooie outfit erbij uiteraard. Na de tweede keer wist ik het al. Wielrennen is niks voor mij. Heuvel op is doodvermoeiend, heuvel af doodeng. Na een uurtje fietsen heeft je kapsel model bloempot, ook best wel een dingetje. Maar het ergste vind ik toch die pedalen waar je je schoenen aan vast klikt. Levensgevaarlijk als je het mij vraagt. Bij elk naderend kruispunt was ik meer bezig met die rotschoen uit het pedaal te wringen, dan op het verkeer letten. Kwestie van wennen dacht ik. Tot de vijfde keer. Vastgeklikt en wel, hand aan het tuinhek, wacht ik op mijn man. Zodat hij goed ziet dat ik volledig in control ben. Bij het afzetten vergeet ik jammer genoeg dat die schoenen al vastzitten. Zonder er iets aan te kunnen doen, val ik met fiets en al om. Dat is de druppel. De fiets gaat nog dezelfde dag in de verkoop. 

Wat dan? Wandelen? Doe ik volop. Maar daar train je je lijf onvoldoende mee. Om het verval enigszins tegen te gaan, zijn spier-, stretch- en balansoefeningen noodzakelijk. Sportschool? Begin ik niet eens aan. Yoga dan? Eventjes geprobeerd, maar nee, niet mijn ding. Dan attendeert een vriendin me op de thuistrainingen van Jacqueline van Dijk. Thuistrainingen, denk ik nog. Jeetje wat suf. Maar bij gebrek aan beter toch maar een abonnement op Jacqueline genomen. Elke dag een video met oefeningen in de e-mail. Het enige wat je nodig hebt is een matje en gewichtjes. Plus een beetje discipline natuurlijk.

In het begin deed ik het stiekem. Op de slaapkamer, gordijnen en ramen dicht. Want Jacqueline is nogal aanwezig. “En doorrrr” brult ze. “En ga! En duw! En kracht! En strak! Kom op hé. Trainen die buikspieren!” Pfff. Vermoeiend hoor. Maar toch. Ik moet toegeven, wat nog geen enkele sportschool gelukt is, lukt haar wel. Ik train nu al een jaar lang vier of vijf keer per week. Tien, vijftien minuutjes, meer is het niet. Voordat ik ga koken, eerst even mijn date met Jacqueline. Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik staand voor aanrecht of wastafel eventjes een balansoefening doe, een keertje extra de trap op ren of een paar passen knie heffend door het huis loop. Dat laatste overigens alleen als verder niemand thuis is…

Het moet gezegd, voor het eerst van mijn leven heb ik strakke buikspieren, de kipfiletjes aan mijn bovenarmen lijken minder te flapperen en mijn rugpijn speelt veel minder vaak op. Ik zeg: doorrrrrr!