Nieuwe hobby gezocht

Afgelopen zaterdag waren we te gast bij het 25-jarig jubileumsymposium van het Nexus-instituut in Amsterdam. De oprichter van Nexus (Rob Riemen) is een vriend uit mijn studietijd, getrouwd met mijn – helaas jong overleden – vriendin. Hoewel we elkaar door de jaren heen zijn blijven volgen, is het contact veel minder frequent geworden. Ik was dus blij verrast en vereerd met de uitnodiging. 

Het Nexus-instituut is een intellectuele denktank die ‘de geest van het Europese humanisme’ levend probeert te houden. Het instituut organiseert symposia en lezingen en weet al 25 jaar lang internationaal gerenommeerde (ex) politici, regisseurs, schrijvers, dichters, filosofen, musici, activisten en wetenschappers aan zich te binden.

Rode draad van het jubileumsymposium is het boek De Toverberg van Thomas Mann. Ik heb het in mijn jonge jaren – op advies van Rob – gelezen. Eerlijk gezegd begreep ik er toen niet veel van. Ik vond het vooral dik en taai. De Toverberg gaat over een jonge man die een vriend bezoekt in het sanatorium in Davos. Het korte bezoek mondt uit in een verblijf van zeven jaren. In die jaren wordt hij volwassen en verdiept hij zich in de grote vragen over het leven, de liefde, dood, religie, de toekomst van Europa, kunst etc.

Aan de hand van deze klassieker uit de wereldliteratuur beschouwen sprekers uit alle windstreken de huidige stand van Europa en de wereld; Joden en Palestijnen, christenen en moslims, Europeanen, Russen en Amerikanen, jong en oud. Het is onmogelijk na te vertellen wat er gedurende de dag allemaal is gezegd. Ik heb het ook allemaal niet onthouden. Wat ik wel weet is dat wij ’s middags geïnspireerd en opgetogen weer buiten kwamen.  

Twee overwegingen heb ik mee naar huis genomen. De eerste is het principe ‘distrust your beliefs’. We leven allemaal in een bubbel waarin we continu bevestiging krijgen (en zoeken) van gelijkgestemden. Dat maakt ons minder kritisch op onszelf en onze waarden. Wat betekenen onze waarden bijvoorbeeld voor anderen? Zijn ze wel zo ‘goed’ als wij denken? Daar heb ik nog nooit over nagedacht.

De tweede overweging is de oproep van een Zwitserse politiek activiste. Zij adviseerde ‘een nieuwe hobby’ te nemen. Eentje buiten de comfortzone welteverstaan. Een hobby of bezigheid die je in de gelegenheid stelt met mensen in contact te komen die je normaal gesproken niet ontmoet. Omdat dat zorgt voor nieuwe inzichten en meer onderling begrip. “Want”, zo zei ze, “alleen als we elkaar begrijpen, kunnen we verschillen overbruggen. Precies dat hebben we nodig om de immense problemen waarvoor we in Europa – en elders in de wereld – staan, op te lossen. Dus trek erop uit en ontmoet elkaar.”

Ik ben het roerend mee haar eens en gemotiveerd om haar advies op te volgen. Maar nu de uitwerking. Ik heb geen flauw idee welke hobby ik moet kiezen. Iemand een suggestie?