Pas de problème!

“Bestemming bereikt”, zegt de navigatie. We kijken verbaasd om ons heen. We zijn in Charleroi in een straat met vervallen huizen en welig tierend onkruid op de stoep. Huh, hier zou een parking moeten zijn. We hebben er een plek gereserveerd voor de komende twee weken, met shuttleservice naar het vliegveld. Het is stil op straat, geen kip te zien. Laat staan een auto.

Na wat speurwerk blijkt de parking zich te bevinden achter een hermetisch afgesloten hek. Vreemd, waarom is hier niemand? Mijn man belt. Tien minuten later rijdt een shuttlebusje de straat in. Het hek gaat open. Erachter een terrein vol kuilen en plassen water. Honderden auto’s kriskras door elkaar. Een grommende hond in een ren. Het kantoor is klein met oud en stoffig meubilair. Mmm, dit boezemt niet veel vertrouwen in. Of we onze sleutel willen achterlaten? Nou nee dus. “Pas de problème”, verzekert de man ons. We stappen in zijn busje en hij levert ons keurig op tijd bij het vliegveld af.

Als we na onze vakantie terugkomen, blijkt de parkeerplaats nog voller te staan. Letterlijk elke meter is benut. De zaken gaan blijkbaar goed. Jammer dat we niet hetzelfde kunnen zeggen van de organisatie. Onze auto staat volledig ingeparkeerd. Het is onmogelijk eruit te komen. Mijn man heft zijn handen vragend in de lucht. Hoe gaan we dit oplossen? De parkeerman is zenuwachtig. De eigenaar van de auto achter de onze heeft zijn sleutel blijkbaar ook niet aan hem toevertrouwd. Een loper misschien? Iemand komt aangerend met een grote sleutelbos en begint te morrelen aan het slot. Zonder succes.

“Pas de problème”, horen we weer. Nog even geduld, de ‘depannage’ is gebeld. Even later scheurt een autootje het terrein op. Een man stapt uit, bekijkt de auto eens van dichtbij. Mmm, hier is zwaarder materieel nodig, besluit hij. Hij duikt in zijn kofferbak en pakt een deken en grote hamer. Zonder blikken of blozen slaat hij het zijraam in, het glas vakkundig opvangend in de deken. Dit doet hij duidelijk vaker.

De auto aan de praat krijgen en verzetten is dan een koud kunstje. Wij kunnen eindelijk vertrekken. Bij het uitrijden van de poort vang ik de blik van een van de mannen. Hij knikt me vriendelijk toe, duim omhoog. Ik knik terug en denk: “Pas de problème, maar onze auto laten we hier nooit meer achter.”