Jeugdsentiment

Toy Story 1, 2 en 3 waren vroeger de favoriete films van onze kinderen. Tot vervelens toe hebben ze (en wij dus ook) naar de avonturen van Woody en Buzz Lightyear gekeken. Nu draait Toy Story 4 in de bioscoop. De kinderen, inmiddels 20 en 18, willen er naar toe. Of ik meega? “Het is een kinderfilm”, sputter ik tegen. Aan de andere kant, hoe vaak krijg ik nog de kans om samen met mijn zonen hun jeugd te herbeleven. Dus gaan we.

Toch wel ietwat beschroomd dat ik met zo’n grote knullen naar een animatiefilm ga, koop ik de kaartjes. En natuurlijk de cola en popcorn. Het is bijna net als vroeger. De zaal is redelijk gevuld met – tot mijn grote verbazing – voornamelijk (jong) volwassenen. We gaan zitten en de film begint. Direct ben ik verkocht. Het is geweldig! Hoezo kinderfilm? Met grote vaart en veel humor komen tal van levensvragen voorbij. Over vriendschap, liefde, keuzes maken, leren loslaten, voor jezelf durven kiezen.

Ik kijk af en toe tersluiks naar mijn volwassen zonen. Ze genieten, gaan op in het verhaal. Het einde van de film is hoopvol en triest tegelijk (spoiler alert!): Woody kiest voor zichzelf en het vrije leven met zijn vriendin Bo. En neemt dus definitief afscheid van Buzz. Hé, zie ik daar een traantje glinsteren?

Na afloop zijn we het erover eens, het was een prachtige film. Best eng ook, zeggen twee jongens die normaal gesproken hun hand niet omdraaien voor de meest gewelddadige films waarin elke drie minuten een dode valt. En dat traantje? Geven ze ruiterlijk toe. “Vind je ’t gek? Het is toch ook super emotioneel als die camper met Buzz erin wegrijdt!” “Leuk dat we dit gedaan hebben mam!”. Bij de uitgang van de zaal, treffen we toevallig een aantal van hun vrienden. “Vette film”, hoor ik de jongens zonder een spoor van machogedrag zeggen.

Iedereen die zijn kinderen nog even in hun originele versie wil terugzien, kan ik het aanraden: ga met ze naar Toy Story 4.