Lege nestsyndroom?

Het lege nestsyndroom? Ik? Absoluut niet, vertel ik iedereen die het wil horen. Natuurlijk, ik zal ze missen, onze jongste twee zonen die eind augustus tegelijk het huis verlaten om te gaan studeren. Ze gaan naar Amsterdam en Rotterdam, een eindje uit de buurt. We zullen ze veel minder vaak zien. Het zal anders worden. Stiller vooral.

Ik zie het echter positief. Geen rondzwervende schoenen en rugzakken meer. Niet meer wakker liggen als ze (veel) later thuiskomen dan verwacht. Geen restanten van nachtelijke schranspartijen op het aanrecht ’s morgens. Nooit meer vieze sokken uit de bank vissen. Niet meer misgrijpen in de koekjestrommel of koelkast. Niet meer in paniek meezoeken naar zoekgeraakte telefoons, pasjes of fietssleutels. Nooit meer op het matje op de middelbare school als ze weer eens niet waren komen opdagen in de les, of hadden geblowd (ja mama, sorry hoor, het is vandaag nu eenmaal de dag van de wiet!?).

Afgelopen dinsdag was de diploma-uitreiking van onze jongste zoon. Voor de allerlaatste keer rijden we naar de middelbare school. In de aula hebben zich ouders, grootouders, broers en zussen verzameld. Onder luid applaus komen de geslaagden in een lange rij naar binnen. Ik klap enthousiast mee. Dan gebeurt het. Ik schiet vol, moet mijn tranen wegslikken. De moeder die naast mij zit, heeft het ook. We knikken elkaar toe, ze knijpt in mijn hand. We kennen elkaar niet, maar we begrijpen elkaar. Dit is een bijzonder moment. Voor onze kinderen en voor ons.

Ik kijk naar al die jonge, blije gezichten. Trots en vol zelfvertrouwen, de wereld aan hun voeten. Voor iedereen zijn er mooie woorden. Ook onze zoon krijgt veel lof toegezwaaid. Trots zijn we, super trots. Ik voel de tranen weer prikken. In een flits realiseer ik het me. Niet meer ’s ochtends samen koffie drinken. Geen discussies meer over politiek of films tijdens het avondeten. Geen vrienden meer over de vloer. Niet meer samen een film kijken en dan halverwege de vraag ‘wil je mijn rug even kriebelen?’. Niet meer ‘ken je dit liedje al, vind je vast ook leuk’ en dan de muziek keihard. Niet meer ‘relax mama’, als het bij mij even tegenzit. O, wat zal ik ze missen. In deze bomvolle aula voel ik me even intens verdrietig. Ons nest wordt leeg en dat blijft voortaan zo.

De mentor sluit af met een citaat van Winnie de Pooh: “How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard”. En zo is het.