Ren-je-Rot met Ryanair

Mijn oudste zoon en ik gaan een weekend naar Dublin. We vliegen met Ryanair. Het is druk op het vliegveld. Lange rijen bij de security en douane. Maar wij zijn ruimschoots op tijd. We kopen een kopje koffie en gaan meteen in de gate zitten, die langzaam vol stroomt. Overal zitten, staan en hangen mensen met rolkoffers.

Omdat het zo druk is, loopt de stewardess in de gate rond om bij iedereen alvast de tickets te controleren. Dan blijkt dat de verkeerde naam op mijn ticket staat. Niet mijn eerste doopnaam zoals in het paspoort, maar mijn roepnaam. Ik weet het, dat is ontzettend dom. Maar ik heb nu even geen tijd om mijn haren uit mijn hoofd te trekken. Want ik heb een acuut probleem. Ik moet mijn naam op het ticket laten aanpassen. En snel ook. Dat betekent dat ik me door de mensenmassa moet terugvechten naar de balie, die achter de security is. 

Een lichte paniek maakt zich van mij meester. In plaats van mijn koffertje bij mijn zoon achter te laten, ren ik met rolkoffer en al terug door de douane, door het winkelgebied, langs de security naar de balie. Binnen een minuut is mijn ticket aangepast en ben ik 160 euro (!) armer. Dan pas realiseer ik me dat ik weer achter in de lange rij moet aansluiten om opnieuw met mijn koffer door de security te gaan. Rustig blijven ademhalen. Net doen of er niks aan de hand is. Weer in de rij bij de douane. Adem in, adem uit. En ja hoor, ik ben op tijd bij de gate waar het boarden nu langzaam begint.  

Daar ontdek ik dat ik in de haast en stress mijn handtas in zo’n bak bij de security heb laten liggen. Wéér in galop langs de douane (nu zonder koffertje, dat dan weer wel), door het winkelgebied, naar de security. Gelukkig, mijn tas ligt er nog. Rennend terug langs de winkels. Met mijn conditie is in elk geval niks mis.

De douanebeambte begroet me inmiddels als een oude bekende. Ik hoef niet meer in de rij, maar mag meteen door. Met bonkend hart en het zweet gutsend over mijn lijf, sta ik nog net op tijd, mét alle spullen en juiste reisdocumenten bij de stewardess. “Zou het vliegtuig eigenlijk gewacht hebben?”, vraag ik haar hijgend. Ze kijkt me verbaasd aan en zegt: “Nee hoor, dáár kunnen we natuurlijk niet aan beginnen.” Nee zeg, stel je voor.