Vooruit met de geit!

Het is een zonnige lentedag en ik besluit een lange wandeling met de hond te maken. Een paar minuten onderweg kom ik een groep wandelaars op leeftijd tegen. Compleet met Nordic Walking stokken, bijpassende kledingstijl, stevige schoenen met daarboven flinke wandelkuiten. Wandelen is duidelijk hun hobby. Toch kijken ze niet erg vrolijk. De oorzaak: een enthousiast achter hen aan huppelende geit. Ik schiet in de lach.

De geit roept herinneringen op. Als kind had ik er namelijk zelf een. Ik mocht geen hond maar vreemd genoeg wel een geit. Geloof het of niet, ik wandelde er dagelijks aangelijnd mee door het dorp. Avonds bracht ik ‘m naar zijn weitje, waar hij vervolgens standaard uit ontsnapte. Mijn vader werd er gek van, want hij kon er steeds achteraan.

Ook deze geit is ontsnapt. De wandelaars zien er wanhopig uit. Die geit zit hen duidelijk erg dwars. In een opwelling besluit ik me over het beestje te ontfermen. De wandelaars nemen dankbaar afscheid. Ik pak de geit bij de horens en denk na. Dát had ik misschien eerder moeten doen….

Hond en geit is geen goede combinatie, dus eerst moet de hond naar huis. Mmm, dit is ingewikkelder dan ik dacht. Aan de veldweg grenst een wei met houten hek. Lampje idee, daar zet ik de geit eventjes in. Zo gezegd, zo gedaan. Ik wil weglopen, kijk nog even om en bèh, daar staat ie achter me. Triomfantelijk. Een uitdagende blik in zijn ogen, zijn witte sik arrogant naar voren. Jee, kan een geit zo hoog springen? Het hek was zeker niet goed dicht? Nog maar eens proberen. Helaas, de geit kan zo hoog springen. Nu zit ík met de handen in het haar.

Met enige moeite (ik moet tenslotte twee dieren die elkaar duidelijk niet mogen in bedwang houden) bel ik mijn man die vandaag toevallig thuis werkt. Of hij de hond kan ophalen. En een touw meebrengen voor dat verdomde beest. De geit is het er niet mee eens. Hij vindt mijn man plotseling heel aantrekkelijk en weigert met mij mee te gaan. Dit begint echt vervelend te worden. Mijn man is geïrriteerd. Waarom heb je die wandelaars het niet zelf laten oplossen? Ja, weet ik veel.

Uiteindelijk brengen we het beest dan maar samen terug naar zijn wei. Hij springt vrolijk over de omheining en mekkert nog wat na. Van wandelen is niks meer gekomen.