Een restaurant is géén kippenhok

Zet een paar vrouwen bij elkaar en ze maken samen een enorm kabaal. Daar kunnen ze niks aan doen. Ze hebben het niet in de gaten. Dat is nu eenmaal zo. Ik erger me altijd rot aan vrouwengroepen. Zeker in restaurants. Ga je een avondje uit, moet je dat gekakel aanhoren. Maar als ik er bij hoor, is het anders. Hoewel?

Ik maak deel uit van een groep van 12 vrouwen. We kennen elkaar al 25 jaar of langer. Gemiddeld eens in de twee maanden treffen we elkaar. Dit keer hebben we gewandeld en eten we nog even samen ter afronding van een gezellige middag. Snel en simpel is het devies.

De serveerster neemt de bestelling op. Allemaal nemen we hetzelfde. Biefstuk met friet en salade. Lekker makkelijk. De serveerster wil weglopen en dan begint de ellende. Sorry, maar ik heb toch wel zin in een voorgerecht, jullie niet? Ik neem bij nader inzien geen biefstuk, maar liever vis. Of nee, doe toch maar die biefstuk. Jongens, dit duurt me te lang, ik hou het bij een glas wijn want wil vroeg naar huis. Nemen we de huiswijn of iets beters? Kraanwater of fleswater? Wát, kunnen we hier geen kraanwater krijgen? Belachelijk! Dit alles op megafoonsterkte. Mijn oren tuiten. De serveerster loopt paars aan. Hoofden draaien om. Ai.

Na maaltijd en koffie volgt de rekening. Weer een gênante vertoning. Iedereen betaalt apart. Een deel gaat pinnen, de rest gooit geld op tafel. Het is niet genoeg. Jongens, wie heeft nog niet betaald? Ja hallo, we moeten nog fooi neerleggen! We trekken opnieuw de aandacht. Hopelijk geen bekenden in de zaak. Eindelijk is alles geregeld. Jas aan en snel de deur uit. Daar staat de serveerster. Hé, ze kan nog lachen. Gelukkig! Met uitgestreken gezicht zegt ze: “als jullie weer komen, geef dat dan tijdig door”. Wij denken nog, wat aardig! Tot ze zegt: “dan zorg ik dat ik die avond geen dienst heb.”