Insect

“Het beestje is banger voor jou, dan jij voor hem”, zei mijn vader altijd als ik weer eens paniekerig op een stoel klom omdat er een minuscuul spinnetje of torretje over de vloer kroop. Aan zijn woorden moet ik denken als ik op donderdagochtend, twee dagen voor vertrek naar huis, een gigantisch insect – een kever – hoog op de badkamermuur ontwaar. Het is zeker 8 cm groot, de voelsprieten niet meegerekend.  

Wat nu?

Hulp halen? Dat is mijn eer te na. Eerst maar een plan maken en vooral moed verzamelen. Het beest wacht doodstil af en ondertussen doe ik ‘gewoon’ mijn ding. Douchen en aankleden, alles met één oog op de muur gericht.

Als daar niks in beweging komt, besluit ik te gaan ontbijten. De deur van de badkamer trek ik extra stevig dicht om een ontsnappingspoging richting slaapkamer uit te sluiten. Ik denk ook aan alles.  

Als ik terugkom is het insect een metertje of wat gedaald. Hij hangt nu schrijlings over de spiegel. Nog steeds te hoog. Ondertussen heb ik bedacht hoe ik het ga aanpakken. Doodmaken zie ik niet zitten want a) insecten zijn zowat uitgestorven en b) ik hou er gewoon niet van om beestjes dood te maken. Dus, zodra ik erbij kan, pak ik ‘m op met zo’n plastic douchemuts en gooi ‘m vanaf mijn balkon in de tuin van het hotel. Het plan staat als een huis, nu nog de uitvoering.

Het insect houdt zich koest.

Eerst maar koffiedrinken dan. Als ik na een kwartiertje de deur van de badkamer weer voorzichtig open, is de muur leeg. Nu moet ik dat rotbeest nog gaan zoeken ook! Even later zie ik ‘m onder de wastafel vandaan kruipen. Die douchemuts heb ik in de gauwigheid niet bij de hand, dus zet ik het prullenbakje er zolang bovenop. Ha, die had ie niet zien aankomen. Ondertussen tikken de minuten weg. Ik moet onderhand opschieten want heb afgesproken om vandaag met mijn zoon te gaan wandelen in Penang National Park. Dan moet de kever maar even wachten, hij kan toch nergens naar toe.

Als ik eind van de middag moe en oververhit terugkom, is mijn eerste gang naar de badkamer. Het beest is de hele dag niet uit mijn gedachten geweest en nu ga ik er korte metten mee maken. Helaas. Als ik het prullenbakje optil, ligt daar geen insect. Hoe kán dat? Dan zie ik ‘m een meter of wat verderop liggen. Doodstil, op zijn rug. De ontsnapping onder de prullenbak vandaan is ‘m duidelijk niet in de koude kleren gaan zitten.

Leeft hij nog? Ik neem geen enkel risico meer. Ik leg een wc-papiertje over het lichaam, til mijn voet op en zeg ‘sorry’.