
“Hi miss, looking for your son? He is over there!” Zo ver is het al gekomen, dat ik op straat word herkend. Mijn vader zou trots op me zijn.
Op de klamme hitte na, voel ik me thuis in Georgetown. Elke dag heb ik tot een uur of twee ’s middags tijd voor mezelf. Na het ontbijt de stad in, uitgewuifd door de drie moslimmeisjes van de wellness die zich precies onder mijn kamer bevindt. “Bye miss Margo, have a nice day!”
Eerst naar een koffietentje (de koffie in het hotel is echt niet te doen) en dan op verkenning uit. Het leuke van alleen op pad zijn is dat je, als je dat wilt, altijd aanspraak hebt.
Zoals met de grumpy old man in het koffietentje waar ik met zoon en vriendin heb afgesproken. Het is er erg druk en hij lijkt er niet zo van gediend dat ik bij hem aan het tafeltje kom zitten. Om de tijd te doden (ik ben sowieso veel te vroeg en mijn zoon appt dat hij en vriendin later zijn) begin ik toch maar een gesprekje. Of hij op vakantie is? Die vraag had ik misschien beter niet kunnen stellen, want voor ik het weet, krijg ik zijn hele levensverhaal te horen. Hij is een Brit, woonde tijdens zijn werkende leven als ingenieur overal en nergens, onder andere in Maleisië. Hij is hier nu even terug om na te denken over zijn toekomst en vanwege wat unfinished business (hier vraag ik wijselijk niet verder). Als hobby schrijft hij verhalen, gedichten en liedjes en hij zingt in een band. Als ik zeg dat ik uit Nederland kom, vertelt hij dat hij in de jaren ‘70 door Nederland heeft getoerd in het voorprogramma van Golden Earring. Hij heeft een gitaar gekocht op eBay en wacht in dit koffietentje op de verkoper. Ik wacht nog steeds op zoon en vriendin.
Nog maar een rondje koffie.
We krijgen het over muziek, hij vindt The River van Bruce Springsteen (een van mijn favorieten) een zeikplaat (au). Dan vertelt hij in Liverpool te wonen, in dezelfde straat als Jürgen Klopp. Jürgen who? Ongelovig: “You don’t know who Jürgen Klopp is?” Op dat moment komen zoon en vriendin eindelijk binnen. “Zeg, jij weet toch zeker wel wie Jürgen Klopp is”, vraag ik snel. “Tuurlijk”, zegt mijn zoon. “Dat is de trainer van FC Liverpool.” Als de eer van de familie is gered, drinken we nog wat en nemen dan met een stevige handdruk afscheid.
’s Avonds lees ik op de NOS-app dat Jürgen Klopp, blijkbaar een van de succesvolste coaches van Liverpool ooit, die dag toevallig afscheid neemt van de club. Jürgen Klopp, wie kent ‘m niet?
Foto: NU.nl