Ik ben van plan Eggs Benedict te maken voor het paasontbijt. Ik bedoel, hoe moeilijk kan het zijn? Om eieren te pocheren heb je tegenwoordig van die handige zakjes, dat kán niet meer mislukken. Hollandaisesaus heb ik weliswaar nog nooit gemaakt, maar internet staat vol met makkelijke recepten, dus dat zal ook wel loslopen.
Terwijl mijn man met de belofte van een heerlijk ontbijt ’s morgensvroeg de hond uitlaat, ga ik fluitend aan de slag. Eerst roomboter klaren. Eitje. Dan een pannetje met bodempje water opzetten, schaaltje erin met drie eierdooiers en kloppen maar. Vervolgens met kleine beetjes tegelijk de geklaarde boter toevoegen. Scheutje citroensap erbij en… de saus schift. Shit.
Poging 2. Hetzelfde ritueel met hetzelfde resultaat. “Ik volg precies het recept”, roep ik vertwijfeld naar mijn man die ondertussen alweer thuis is en maar zelf de tafel dekt. “Waarom lukt het niet?” Ik trek het kookboek van Julia Child uit de kast, dé expert van de Franse keuken. Had ik natuurlijk meteen moeten doen. Haar recept lijkt – op de ingrediënten na – totaal niet op de ‘gemakkelijke’ recepten van internet. Vol goede moed begin ik aan poging 3. Dat lijkt er meer op… ja dit gaat helemaal goed komen. Zo, nog een scheutje gesmolten boter erbij en shi(f)t. Weer mislukt. Ik ben inmiddels negen eieren en twee pakjes roomboter verder.
In de tussentijd heeft mijn man de eieren al gepocheerd, de sneetjes brood geroosterd en de zalm gesneden. “Gooi het zaakje in de blender”, adviseert hij. “Misschien lukt dat wel.” Aangezien ik inmiddels een lamme arm heb van het kloppen, moet het maar zo. Het resultaat is een gele smurrie die in de verste verte niet aan hollandaisesaus doet denken. Het is trouwens ook erg weinig. We doen ’t ermee. “Sorry”, zeg ik, als de borden op tafel neerzet. “Vorige week in Engeland zagen de Eggs Benedict er heel anders uit. “Mmmm, het is echt héérlijk hoor”, roepen mijn man en zoon na de eerste hap. “Niks mis mee!” Heb ik al ooit gezegd dat ik hele begripvolle huisgenoten heb?
Nogevendit.com 