Hulpstukken

Of ik al veel hulpstukken nodig heb, vraagt een vriendin. Ik ben bij haar op bezoek, het plan is een flinke wandeling te gaan maken. Hulpstukken? “Nou ja, je weet wel. Leesbril, Tena Lady?” Ze kijkt me met een grote grijns aan. Ik voel de slappe lach al kriebelen.

“Ik meen ’t serieus hoor”, zegt ze. “Op onze leeftijd moet je je bekkenbodem trainen, anders pies je straks bij het minste of geringste in je broek. Heb jij daar al last van? “Eh, in mijn broek piesen? Nee, gelukkig niet.” “Houden zo”, zegt ze. “Dan moet je nu dus beginnen. Mijn fysiotherapeut adviseert de app Bekkenbodem. Doen hè!”

En ik maar denken dat het een leuke middag zou worden.

Een klein half uurtje later parkeren we de auto aan de rand van het bos. Het is mistig en veel kouder dan we dachten. Zou de zon niet gaan schijnen? Ik heb in elk geval een te dunne jas aan. Om op te warmen eerst een glühwein; ja het leven is soms afzien. Zittend onder een dekentje, de handen warmend aan de warme wijn, nemen we de stand van de wereld door. Eerst de kinderen, vervolgens het werk. We wisselen kijk- en leestips uit en dan komt het gesprek toch weer op ouderdomskwalen. Opvliegers (check), nek- en rugklachten (yep), algehele stijfheid (herkenbaar), slecht slapen (valt mee), leesbril (verdories lastig), rimpels (zucht), botox (nee!). Als we toe zijn aan de erwtensoep – we hebben dan nog geen meter gelopen – is de staat van ons geheugen aan de beurt. Nou, dát gaat nog best hoor, vinden we. “Hoe heette die ene vrouw ook alweer, je weet wel, waar jij toen… ” “Ja, ik kan het duizend keer zeggen, maar…”

Stijf gezeten beginnen we eindelijk aan de wandeling. Na een klein uurtje hebben we het al helemaal gehad. Tja, die kou hè. Nog even een warme chocomel met slagroom om het af te sluiten? Met Apfelstrudel? Uiteraard! Als ik enigszins misselijk weer onderweg ben naar huis, laat ik alle gespreksonderwerpen nog eens de revue passeren. Thuisgekomen heb ik die Bekkenbodem app voor de zekerheid toch maar alvast geïnstalleerd.