Curved

Mijn computer heeft kuren. Elke dag valt hij wel een keer uit, het opstarten duurt lang en het opslaan van documenten gaat soms mis. Bron van (heel) veel irritatie en vooral stress. De laptop heeft ook al zijn beste dagen gehad en is eveneens aan vervanging toe. Mijn man, die er verstand van heeft, adviseert om geen nieuwe desktop aan te schaffen, maar te investeren in een laptop en die te koppelen aan een groot scherm. Een curved scherm, dat is wat ik blijkbaar echt nodig heb.

Nu ben ik best wel voor nieuwe dingen uitproberen. Behalve als het om IT gaat. Ik heb er totaal geen gevoel voor en mijn pc lijkt soms sowieso al een eigen leven te leiden. En nu een curved scherm? Dat is vragen om problemen. Heb ik het wel nodig? Het is best prijzig en past zo’n groot scherm eigenlijk wel op mijn bureau? Mijn man weerlegt mijn bezwaren. “Hiermee heb je een prachtig breed beeld waarin je meerdere vensters naast elkaar kunt openen. Je hebt dan evenveel schermruimte alsof je twee monitoren hebt! Daar ga je echt plezier van hebben.” Hij stelt voor het scherm meteen te bestellen en als ik het niet wil, neemt hij het graag van me over. De volgende dag al, op zondagmiddag, levert CoolBlue een grote doos. Man en zonen kunnen niet wachten om dit ge-wel-dige scherm uit te pakken en uit te proberen. Even later staat een gigantische monitor pontificaal op de eettafel in de woonkamer.  

Onze jongste zoon probeert ‘m voor een demonstratie aan te sluiten op zijn laptop. Eerst uiteraard het standaard gedoe met kabels. Net die éne kabel is onvindbaar. Mijn man is niet voor één gat te vangen en weet toch nog ergens het juiste exemplaar vandaan te toveren. Dan kan het echte werk beginnen. Alle mannen in ons gezin bemoeien zich er flink tegenaan. “Nee, je moet ‘m slepen. Jouw scherm in dat scherm. Zo werkt ’t niet hè! Waarom doe je zo moeilijk man! Gewoon twee Word-documenten openen en dan slepen. Ja, nu gaat ie dik! Pak die dan! Jezus, wat doe je ingewikkeld, dat hoeft helemaal niet zo!” Ondertussen zit ik op de bank, nippend aan een kopje thee en zie het allemaal van een afstandje aan. Dan schijnt het ineens te lukken. “Hoppa! Dit is heel sweet! Soooo, dat is wel héél mooi hoor! Hiermee kun je echt ultiem productief zijn!”

Mijn interesse is nu toch wel gewekt en onze jongste legt me uit hoe het werkt. “Het is echt heel simpel mama. Klik op het groen icoontje waar je normaal full screen mee gaat, dat houd je ingedrukt en dan… Huh, wat gebeurt hier nou weer? Vreemd. Dit moet ik toch nog even uitzoeken.” Mijn man roept iets over Switch RSX (of zoiets) waarmee dit probleempje gemakkelijk is op te lossen. Dat zal hij nog wel even voor me aanschaffen. Enfin. We zijn nu een week verder. De eerste twee dagen heeft onze zoon met het scherm gewerkt. Nadat hij weer naar Rotterdam is vertrokken, is het voorlopig naar de werkkamer van mijn man verhuisd, in afwachting van mijn nieuwe laptop. Ondertussen lijkt mijn oude computer zich wonderbaarlijk te hebben herpakt en zit ik als vanouds op een ouderwets plat scherm mijn teksten te tikken. Bevalt prima.