Camper

Onze camper is in afwachting van de Apk-keuring alvast uit de stalling gehaald en staat een dagje op de oprit. We kochten het ding ooit met het plan er wekenlange tochten door Europa mee te maken, maar dat is op een of andere manier nog nooit gelukt. Zelfs de eerste paar jaar maakten we met moeite de twee weken vol. Wij – de ouders – wilden dan meestal nog wel door, maar de kinderen vonden het al snel welletjes. Ze wilden naar huis. “Later”, zeiden wij tegen elkaar. “Later, als de kinderen het huis uit zijn. Dán gaan we die tochten maken.” Enfin.

“Mag ik de sleutel van de camper”, vraagt onze zoon. “Hoezo?” zeg ik verbaasd. “Nou gewoon, dan ga ik er even in zitten.” Mijn mond valt open. Onze zoon pakt de sleutel en verdwijnt in de camper. Als ik na een uurtje of wat ga kijken waar hij blijft, ligt hij relaxed languit op de bank. “Heerlijk”, zegt hij. “Alle herinneringen komen terug.” Nou wordt ie fraai zeg. “Ik dacht dat jij er niks aan vond”, zeg ik. “Ja, dat dacht ik ook, maar nu ik er weer in zit, vind ik het echt fijn. Zou ik er een paar dagen in mogen bivakkeren?” “Eh, waar wil je gaan staan dan?” “Gewoon ergens in de buurt. Even lekker op mezelf. Jullie gaan er nou niet mee weg toch?”

Dus overleggen mijn man en ik even. “Oké, je mag de camper gebruiken, maar op voorwaarde dat je geen feestjes gaat geven. Maximaal een persoon per keer op bezoek en zelf na afloop schoonmaken.” Onze zoon knikt enthousiast. “Maar ik wil niet op een camping. Veel te druk”, zegt hij. “Ik heb geen zin in gillende kinderen.” Dat kunnen wij ons goed voorstellen. Maar waar dan? Voor de zekerheid bel ik toch een paar campings in de buurt. Inderdaad allemaal vol. Tout Nederland staat in Zuid-Limburg op de camping, zo lijkt het. Geen plek meer te krijgen. En zo komt het dat onze zoon op pak ‘m beet een kilometer van huis, op een parkeerterrein aan de rand van het bos, een dagje gaat kamperen. ’s Avonds komt hij opgetogen thuis. “Het was super fijn. Binnenkort nog een keer.” Het kan verkeren.